Ece'nin Balkonu

HOŞÇAKALIN..

2011-05-22T09:15:00.003+03:00

Bu blog artık yaşlandı ve çok yoruldu. Çok da yordu, biliyorum.

En zor zamanlarımda, hep yanımda olduğunuzu hissettiren yorumlarınızın, benim için çok değerli olduğunu bilmenizi istiyorum. Hiçbir şey yazmadan çıkıp gitmek sizlere saygısızlık olurdu; bu da bana yakışmazdı.

Herşey için çok teşekkür ediyorum. Her zaman, hepinizi sevgiyle hatırlayacağım.

Herkes çok sağlıklı ve çok mutlu olsun. Yaşama sevinciniz hiç eksilmesin.

ANKETLERE İTİBAR EDİN, KENDİNİZİ TANIYIN VE TANITIN

2011-05-20T16:45:00.003+03:00

İlâçlarımı yazdırmak için, sabahın erkeninde aile hekimime gittim.
Sağlık Bakanlığı'nın istediği bir formu doldurmam gerekiyormuş.
Sordu Alp Bey; Boy? Kilo? Bel çevresi?

"Ne o?" dedim., "Bakanlık bana mayo mu gönderecekmiş?"

Gülüştük doktorla.

Obezite kontrolu imiş..

"Normal çıktınız" dedi.

En yetkili ağızdan; NORMAL mişim.

Aksini düşünen varsa, raporun fotokopisini gönderebilirim.

BEN

2011-05-15T00:25:00.005+03:00

Ne kadar şanslı bir çocukluk geçirmişim meğer. O günlerde, sahip olduklarımızın pek önemi yoktu, çünkü herkesin evi küçük ya da büyük bahçeler içindeydi. Herkesin, az ya da çok sebzesi, meyve ağaçları vardı. Birçok evin bahçesinde tavuk kümesleri, yumurtlayan tavukları vardı. Pazardan yumurta meyve, sebze aldığımız yoktu.

Günlerdir, çocukların yaygaraları yankılanıyor sitenin içinde. Oynayacak başka alanları yok, haklılar. Oynadıkları yer beton-araba park yeri. Ne yazık diye düşünürken, kendi çocukluğumu hatırlamaya başladım. O günlere bir özlem ki sormayın...

Bu sabah bir ihtiyacı da bahane ederek merkez çarşıya indim. Girmediğim sokakları da tanımak, nerede ne vardır öğrenmek istedim. VE KARŞIMA ÇOCUKLUĞUM ÇIKMASIN MI!!!!!

Bu güzellik, benim doğduğum evin bahçesindeki kameriyeyi saran O GÜZELLİK.. Çardak gülü derdi babaannem(Lâtince adını Mine bilir ancak). Kokusu ömre bedeldir. O kameriye içinde akşamüstü oturulup içilen çayların kokusu ile bütünleşir.

İşte, bu mahalleyi bu yüzden çok seviyorum. Umulmadık bir yerden birşey çıkıveriyor karşma ve ben nerelere gidiyorum.....

Haa, 'gitmek dedim de; bugün saat 14.00'te Taksim'deyim. Tünel'e kadar yürüyeceğiz. İnternetimize dokunmasınlar diye. Hepimiz için yani...

EMEKLİLİK GÜZEL ŞEY VESSELÂM:))

2011-05-14T02:26:00.002+03:00

Ayyyhhhh vallaa ne yazsam nispet olacak. Ama yazmazsam da çatlarım.

Ben pek bir gezenti oldum bu aralar. Hem de kendi başıma. Esiveriyor birden, elimde ne iş varsa bırakıp, nereye gideceğime karar vermeden çıkıyorum evden. Minibüse bindikten sonra oluşuyor fikir. Plânsız-programsız yani. Bunun keyfini anlatamam.

Son iki sabahın aksine, dün 06.00'da son derece zinde uyandım. Okula gönderecek çocuğum, birlikte kahvaltı edeceğim sevgilim, sokağa çıkartmak zorunda olduğum bir köpeğim yok madem, bari biraz yemek yapayım da mutfak faaliyet görsün dedim(şaşırdınız tabi). Yemekteyiz programında 3 saat içinde 4 çeşit yapıyorlar.Mutfakları pislikten geçilmiyor. Ben 2.5 saatte yaptım(Z.yağlı taze fasulye, etli biber dolması,cacık, soslu pancar yaprağı salatası iki kâse yoğurt mayaladım). Mutfağım pırıldı üstelik.

08.30'da kendime mükellef bir kahvaltı hazırladım;Yumurta, ev yapımı portakal reçeli, beyaz peynir, yeşil çizik zeytin, mandıradan gelen miss gibi süt(yoğurttan artan). Bu kahvaltıda bana, güzel sesi ile Lorena Mak Kenıt eşlik etti.

Olmazsa olmaz az şekerli-kallavi kahvemi de içtikten sonra, ver elini Kadıköy..Kitapçılar, eskiciler, kırtasiyeciler derken kendimi Moda'da buldum. Hava güzel, güneş davetkâr, sağlıklıyım, içim kıpır kıpır. Bundan gayrı mutluluk mu var ?

Herkesin çookk güzelbir hafta sonu olsun. Cumartesi günü çalışanlara(!) sabırlar.

KİM NE DERSE DESİN;

2011-05-12T00:18:00.000+03:00

Karşıyım arkadaş!!! BİR istanbul yeter diye çığlık atasım var. Yaratacağı doğal tahribatı bir yana, onca harcamayı(ki zaten böyle bir paramız da yok-yeni yeni borçlanmalara sebep olacak) ülkenin ihtiyacı olan diğer bölgelerinde tarımı/hayvancılığı yeniden canlandırmaya harcayın. Oralardan İstanbul'a göçmüş insanlar tekrar topraklarına geri dönsünler.Zaten buraya uyum sağlayamayan,işsiz/aşsız olan binlerce insana umut olsun.

İstanbul'u cazibe merkezi haline getirmenin başka yolları da var mutlaka.

-Sana fikrini soran mı var?

-Kimse sormasa da ben söylerim.Kendim söyler, kendim dinlerim.

RİCA EDİYORUM;

2011-05-10T19:10:00.003+03:00

Birisi Nihat'ın ağzına çimento döksün
Taner'i hindistan cevizi ağaçlarından birine zincirlesin
İkisi de ömür boyu Dominik'teki o adada kalsın

Muhteşem Yüzyıl dizisinin kostümcüsüne ALTIN MADALYA takılsın
Hürrem artık rejim yapsın.Yakında gıdısı göbeğine değecek

Fatmagül,kanadı kırık karga gibi çarpına-çırpına yürümesin
Reşat Yaşaran elini kolunu nasıl kullanacağını öğrensin.
Kerim benim de manevî oğlum olsun.
Oturdukları evi derhal terketsinler.Orası benim olsun

Öyle Bir Ali Kaptan ki;kendi göbeğini kendi kessin, ölmek için kimseden medet ummasın
Aylin, konuştuktan sonra ağzını kapatmayı unutmasın.O ne ööle Ağustos kargası gibi ağzı hep açık
Soner'in kardeşi gözlerini deli deli açmasın.Yatsın yattığı yerde..
Karolin ağzını büzüp durmasın
Mete boş okul çantasıyla habire koşup durmasın.Ablası da boyuna arkasından bağırmasın
Ahmet bir ay boyunca saklandığı odunlukta nereye def-i hacette bulunduysa,orayı temizlemeden bir yere gitmesin

Mastır Şef yarışmacılarından biri Batuhan Şef'i ıslak havluyla dövsün.On vurup, bir saysın

Feriha'yı sapık nişanlısından kim kurtarsın karar veremedim

Bu kadar

VALLAHİ KABAHAT HAVALARDA..

2011-05-09T19:34:00.003+03:00

Hafta sonu, çiçekler yenilemek, yeni çiçekler edinmek amacı ile ailece düştük yollara.

Arabam olmayınca,aldıklarımı koyduğum sandık ağır olunca, trafik yoğun olunca, minibüslerde oturacak yer bulunamayınca, keyif eziyete dönüşüyor elbet.

Bir de üstelik aynı gün içinde eve bir arkadaş davet etmişim, benden evvel gelir de kapıda kalırsa endişesi neyse ki utandırmadı beni.

Bahsettiğim arkadaş yüklüce bir müzik listesini bilgisayarıma aktardı sağolsun.

Çiçek düzenlemesine geçemedim hâlâ.Zaten geçsem de, oturup keyif yapacak hava yok henüz. Bekliyoruz bakalım.

Böyle dönek havalar beni de etkiliyor doğal olarak.Durduk yerde "dur azıcık bunalım takılayım" diye niyetlenecek gibi bir manyaklığım yok.

Bu yüzden hep içimi açacak şarkılar dinliyorum.Eteklerim zil çalsın istiyorum.

"Havalar nasıl olursa olsun, sizin havanız iyi olsun"

Dip Not: Yazılarıma yorum bırakan arkadaşlar cevap yazmıyorum diye gücenmesin bana. Saygısızlığımdan ya da önemsemediğimden değil.Dedim ya herşeyin sebebi havalar.

Şunu dinleyin
http://www.youtube.com/watch?v=vkVXXF-zDNE

Makâm : Rast, Usûl : Yürük Semâî, Bestekâr : Münîr Nurettin Selçuk, Güftekâr : Vecdi Bingöl

Erdi bahar sardı yine neş'e cihânı (a canım)
Eğlenelim raks edelim lâle zamanı
Açtı bu dem nâz ile gül gonca dehânı
Dinleyelim bülbülü gel lâle zamanı

Fasl-ı bahar seyrine çık sen bize gel de (a canım)
Gönlümüzü şâd edelim bezm-i emelde
Bağda bahar sînede yâr bâdeler elde (a canım)
Mey içelim raks edelim lâle zamanı

cihân : dünya, evren, herkes
raks etmek : dans etmek, oynamak
dem : zaman, çağ, vakit, an
dehân : ağız
fasıl : mevsim
şâd : neşeli, sevinçli, huzurlu, mutlu
bezm : içkili, eğlenceli sohbet toplantısı
emel : gerçekleşmesi zamana bağlı güçlü istek; arzu
sîne : göğüs; gönül, yürek, kalp
yâr : sevgili
bâde : şarap, içki
mey : şarap; divan şiirinde rengiyle kırmızı gülü, sevgilinin dudağını, yanağını andıran ve sıkça sözü edilen bir içki türü

ANNELER GÜNÜ KUTLU OLSUN

2011-05-08T17:32:00.002+03:00

HANGİ AKLA HİZMET???!!!

2011-04-28T08:28:00.002+03:00

Ya da 'kimlerin cebine hizmet' mi demeliyim??!!

Eskiden, biri bir hıyarlık, bir kıroluk yaptığında, 'buraya lâyık ol buraya uygun davran' anlamında; BİR TANE İSTANBUL VAR DERDİK. Şimdi ise, söyleyecek sözümüz yok.

Zaten, her anlamda, her şekilde bu şehrin içine ettiniz. BIRAKIN DA BARİ KALDIĞI KADARINI KORUYALIM.

ÇOK ÜZGÜN VE ÇOK KIZGINIM.

(fotoğraf internetten)

NE ÇABUK GEÇTİ...

2011-04-24T00:46:00.001+03:00

Yoksa 'o kadar da çabuk geçmiyor' mu demeliyim,bilemedim.

BAHAR PEMBE BEYAZ OLUR, GÜZELLER NEŞELİ OLUR

2011-03-01T14:37:00.002+02:00

Bu kış üstümüzden bir tank geçti. Üstümüzü silkeleyip tekrar ayağa kalktık. Önde bir yol var.'Hadi bakalım yola devam'dedik.Durmak yok. Arkaya bakmak yok. Hem devamlı arkaya bakmamızı isteseydi yaradan, arkamıza da göz koyardı demiş birileri. Ben bu lâfı pek beğenirim.

Hava/mız kâh bulutlu, kâh yağmurlu. Ama ikinci cemre de düştü.Şimdi bahara hızlı geçiş yapmalı.

Bahçedeki perişan olmuş çiçekleri yenileyip/tazeleyip balkona çıkartmalı.
Kararan/kirlenenleri masmavi yapmalı. Gökyüzü gibi.. Deniz gibi..

Uzun ayrılık sonrası kısa bir giriş oldu ama arkası gelecek.

Şimdilik sevgiyle kalınız. Seviniz, seviliniz.

Günümün şarkısı 'bu'dur.

İNİŞLİ ÇIKIŞLI

2010-12-16T09:39:00.002+02:00

Düşme(k)-kalkma(k),
İnme(k)-çıkma(k),
Balkon-bahçe,
Bahçe-balkon.

Hayat böyle bir şey.

Bir tek ölüme çare yok.

NAZAN DIYOR,

2010-08-07T10:27:00.002+03:00

Ben de oyle...

http://www.izletelim.com/nazan-oncel-dinle-isiniz-gucunuz-yokmu-yani-99d66434b.html

Hepiniz serinlikle kaliniz...

ŞÖYLE BİR KONUDA

2010-07-22T07:47:00.001+03:00

Yardıma ihtiyacım var;

Blog yazılarima bırakılan yorumlar, mail kutuma düşmüyor. Aslında, bazıları düşüyor, bazıları düşmüyor. ‘Yorum ayarları’nda, ‘Yorum bildirimi’ kutusunda, mail adresim yazıyor. Yani burada bir hata olsa, hiç bir yorumu mailimde görememem lâzım değil mi?

İşin aslını-faslını bilen birisi bana yardımcı olabilir mi? (bu aksaklık yaklaşık iki aydır sürüyor) Ben bilemedim, kızım bilemedi..
Var mı bir fikir yürütebileniniz?
Lütfeeennnn....

ATALET’İN ‘YORUM KUTUSU’ DAR GELDİ..

2010-07-21T07:26:00.008+03:00

http://www.nostaljitadinda.com/2010/03/09/nihansin-dideden-ziya-taskent/#more-3163

Sırtüstü yatın bir yere. Gözlerinizden başka, vücudunuzda kıpırdayan hic bir yer olmasın..Öylece yatın..Kütük gibi..

Ne kadar süre dayanabiliyorsunuz bir bakın bakalım.
Ben test ettim kendimde..İlk denememde ancak 20 dakika dayanabildim. Daha sonraki denemelerimde, maksimum 40-45 dakika...O da, istersem kıpırdanabileceğimi bildiğimden tahammül edebildim.

Hareketsiz yattığımda, kendi vücudumda olanları izledikçe, Bebek’imin ne durumda olduğunu anlamaya çalıştım. Sonra, kendi başım-burnum-gözüm-kolum-bacağım kaşındığında, kalkıp O’nun da aynı yerlerini kaşıdım. Uyuşmuş olabileceğini düşündüğüm yerlerine masaj yaptım. Minik-hafif tokatlarla kan deveranını sağladım, yatış pozisyonunu değiştirdim vs.
Ama bir tek, kendim yürümeye kalktığımda, O’nu yürütemedim:((

Bir daha asla yataktan kurtulamayacağını bildiğimizden, hiç sormadık “ne zaman?” diye. Ve evet; O sordu fizyoterapistine “ne zaman yürütürsün” diye. O kadar emindi ki yürüyeceğinden; ‘ben kalktığımda’ , ‘ben iyileştiğimde’ diye başlayan cümlelerinden biliyorum..

Yatakta tamamladığı iki yıldan sonra sustu hep..Durumunu kabullendiğinden mi yoksa bizi üzmemek için mi bilmiyorum. Ama gözlerinde o derinliği hep gördüm. Gözlerimin içine uzun uzun bakmaları; sormadığı/soramadığı soruların cevaplarını görmek için miydi, hiç bilemedim..

Cennet Hanım da bu yüzden susuyordur belki de.Duymak istemediği cevapları vardır kim bilir..

Dilini anlamadığı-konuşamadığı bir ülkede, bir bakımevinde hayatı nasıl sürecek meçhul..Ve çok yazık:((
Ailenin sevgisini-ilgisini hangi klinik ya da bakımevi verebilir ki??
Çok üzgünüm Cennet Hanım için. O’nun öyküsünün arkası belli Atalet’im.Bugünkü öyküsüne umutsuz bir hastalık öyküsü daha eklenmesin dilerim.

Yaşadıklarımızdan-yaşayabileceklerimizden çok iz var Cennet Hanım’da. Ben bu yüzden hiç sızlanmıyorum...Çocukluğumdan,erişkinliğimden,yaşlılığımdan aldığım o kadar çok ders var ki...Ve zihnimde her şey o kadar tazeyken, ufacık ve son derece önemsiz/gereksiz bir yığın ayrıntı için sızlanıp dillendirmeyi bırak, düşünmeye bile UTANIRIM!!

Kendi kendime soluk alabildiğim,
Kendi kendime yiyebildiğim,
Kendi kendime tuvalet ihtiyacımı giderebildiğim,
Yardımsız oturup kalkabildiğim,
Kendi ayaklarımla yürüyebildiğim her günüm için, binlerce kez şükrederim.

Ruhum özgür...Bedenim özgür...Dilim özgür...

Bebek’imin, küçük şeyleri dert etmeyin anlamında kullandığı bir sözü ile bitireyim; ‘YAK ÇUBUĞUNU..’

İŞTE BÖYLE BİR ŞEY

2010-07-17T10:16:00.001+03:00

İnsan duyduğu hayranlık sonucu ağlar mı hiç? Ben ağlıyorum.

Dün NTV’de Tuncel Kurtiz’in sesi eşliğinde primatları izledim. Benim kadar bu canlılara aşk duyanınız var mı bilmiyorum ama ben, her gördüğümde onların içinde olup, sıkıca sarmalamak istiyorum.

Hayranlıktan öte, anlatamadığım bir duygu bu ve beni hep ağlatır.
Derken....Ardından,, The Cove yayınlandı. Hani şu Taiji kasabası’ndaki yunus katliamı ile ilgili çekim başladı. “allah belânızı versin” diye diye seyrettim. Bu sefer acı ile ağladım.

Anlayacağınız; ağlak bir gece geçirdim.
Ama bugün, canlarımdan biri yolculuktan dönüyor.Seviniyorum.

Hepinize çok huzurlu, çok güzel bir hafta sonu diliyorum.

SİZ HATIRLAMAZSINIZ..

2010-07-15T08:11:00.003+03:00

Ben de küçük bir çocuktum bir zamanlar..

Konçları dantelli, beyaz merserize çoraplar giyerdim. Ama ayakkabılar mutlaka rugan olmalıydı-gıcırdamalıydı-çatlamasın diye zeytinyağı sürülmeliydi pamukla.

Beyaz deriyse ayakkabı; kavanozda satılan sıvı boya ile kendin boyayacaktın illâ.. Sarı metal kapağı döndürerek açacak, eski bir diş fırçasını kullanacaktın boyarken.

Bir de güzel kokardı ki o boya..Neydi, neden yapılıyordu bugün hâlâ bilemem. Ama o kokuyu pek severdim ben.

Dün, şu meşhur büyülü tohumu bulduğum yere gittim. Sarmaşığın ne durumda olduğunu takip edeceğim ya...Gördüm ki çiçek açmış. Hemen bir dal koparttım. Bir hayli zor ayrılıyor dallar. Koparttığım yerden incir sütü gibi bir süt akmaya başladı-yapışkan..

Çiçeğin görüntüsü son derece zarif ama hiç kokusu yok. Evet....Hiç kokmuyor..Ama o akan süt!!!! Eve gelinceye kadar, ‘ben bu kokuyu çok iyi hatırlıyorum ama ne?’ diye kıvrandım.

Birdenbire beynimde bir fotoğraf belirdi... Bir 23 Nisan sabahı, elimde o beyaz boya kavanozu ve ben ellerime bulaştıra bulaştıra törende giyeceğim ayakkabılarımı boyuyorum.

Bu sarmaşığın sütü o boya gibi kokuyor..İnsan beyni ne biçim bir şey..Koku hafızam nasıl çalışıyor...Ve beni neden hep eskilere götürüyor....

‘ÜÇ ÇEŞİT İNSAN VARDIR’

2010-07-14T09:11:00.003+03:00

demiş birisi. Özlü sözlerden sayarak..

1.Ekmek gibidir. Her gün aranır
2.İlâç gibidir. Lâzım olunca aranır
3. Mikrop gibidir. Siz aramasanız da, o sizi bulur.

Peki şimdi bu tespitler şu anlamlara da gelmez mi?;
1.Tacizci
2.Menfaatçi
3.Ne cins mikrop? Yararlı mı zararlı mı?

Ben SU gibi olmak isterdim- Onsuz olunamayan

BUGÜNÜN ŞARKISI

2010-07-13T12:22:00.003+03:00

http://klip.istfm.net/karisik/zuhal-olcay-yalnizligim-dinle-klip-izle.html

UÇUŞ KORKUSU

2010-07-12T10:00:00.005+03:00

Dün Haber Türk’ün ‘Airport’ programında tam da beni ilgilendiren bir söyleşiye rastladım. Pınar Eker isminde bir hanım, uçuş korkusunu nasıl yendiğini anlatıyordu. Söyleşinin başını kaçırdım ben. Yakaladığım kadarı yetti ama..
Tedavi olmuş Pınar Hanım. Üstelik, O’nu iyileştiren doktora da ilânla teşekkür etmiş(ne hoş).
-Önce terapi,
-Yolcu simulatörüne giriş
-İlk uçuş denemesi(kısa mesafe uçuşu oluyormuş bu.)-Aynı günde gidiş-dönüş şeklinde oluyormuş.
Pınar Hanım diyordu ki; “simulatörde çok sıkıntı yaşadım. İlk uçuşta, giderken çok kötü bir hava ve ciddî türbülans vardı. Çok kötü oldum. Ama dönüş yolunda bütün sıkıntı ve korkumun çok azaldığını gördüm. Şimdi rahatlıkla kongrelere(doktormuş kendisi) gidebiliyorum”

Bende de uçuş korkusu oluştu(evet,sonradan oluştu) ya; 12-14 saat süren otobüs yolculuklarına bile ‘gık’ diyemiyorum. Ama sık yolculuk da yapamıyorum bu yüzden.Aslında uçuş korkusu olmayabilir benimki. Sıkıntım, kapalı bir yerde kalmakla ilgili. Mutlaka yenmeliyim bu illeti. Malûm..Canlarım hep İstanbul dışında artık.

Bakarsınız bir gün ben de blog ilânı ile kendime teşekkür ederim:))

Aşağıda gördüğünüz çalı gibi şeye Manavgat’ta ‘çıngıraklı nohut’ diyorlar. İstanbul-Çatalca’da ‘taze NAVUT’:))

Manavgat demişken; Biri ırmak, diğeri ırmak kenarında bir parkta azmanlaşmış benjamin fotoğraflamıştım..

Açıklama: “otobüse nasıl biniyorsun?” diye sormayın. Şöförün tam arka sırasında, yolu daha geniş açıdan görünce kapalı bir yerdeymişim gibi gelmiyor. Size saçma gelebilir ama öyle işte..

PAZAR DOLGUSU

2010-07-11T08:47:00.005+03:00

Aklıma ne eserse onu yapıyorum ya, benim bu lüksüme gıpta edenler var biliyorum. Bunca yıl sonra, bunca yaşananlardan sonra, kendime bu hakkı tanıyorum. Çoook eski bir arkadaşım; “sen iyiden iyiye serseri oldun” dedi gülerek. Haklı vallahi. O’nun 52 yıldır tanıdığı Ece bu kadar başına buyruk olmamıştı ki hiç. Zaman zaman kızlarımı bile şaşırtan şeyler yapıyorum artık(ispirto ocağı bulduğunda beni araması için bir eskiciye, kiralık bisikletler geri döndüğünde araması için bir bisikletçiye cep tel.numaramı vermek gibi. Konvers ayakkabı giymek gibi. Henüz sürmesem bile, bordo oje almak gibi).

İnsanın canının istediğini istediği zamanda yapabilmesi ya da istemediğini yapmaması imrenilecek bir durummuş gerçekten.

NTV, Cemal Reşit Rey Salonu’ndan 2.İstanbul Uluslararası Bale Yarışması’nı calı yayınladı.Dün gece de gala gecesiydi. Meriç Sümen ve Sait Sökmen özel bir vals gösterisi yaptılar. Canım Meriç Sümen...Çok yaşlanmış ve çok kilo almış ama hâlâ çok güzel ve çok zarifti. Yaydım kendimi kanepeye, zevkle bale izledim.

Şimdi size birkaç fotoğraf (Marmaris)..Tabii ki sanatsal değeri yok. Sadece gittiğim yerlerden anı olarak duracak burada.

Sabahın köründe, denizden yayılan sis (70% nem yaratan)

Yalancı boğaz'da gerçekçi tekne

Aynı boğazda, gün batımında boğaz dolduranlar(!)

HATIRLIYOR MUSUNUZ??

2010-07-10T16:10:00.007+03:00

Benim aklımdan hiç çıkmıyor.
Hafızama kazınmış o kadar çok şey var ki..Artık hep eskileri hatırlıyorum. Neden acaba? :))

Hep eskilerden kalma bir şeylerin içimi sızlatması normal midir acaba? ‘fena hâlde yaşlanıyor olmak’ böyle bir şey midir? Ama ben ‘fena hâlde’ yaşlanmıyorum ki..

Hayatımı her yönden çok yavaşlattım. Yaşam bu kadar kısa iken neden koşmalı ki insan!!

Öyle bir yavaşladım ki, hareketsizlikten kilo almaya bile başlamışım. Tabii ki asla şikâyetçi değilim.

Uzun zamandır mektuplar yazıyorum. Alıcısının olmadığı mektuplar.. Bir tür dertleşme benimki..İç dökme..Alıcısı olsaydı ne cevap verirdi, beni ne kadar anlardı ya da nasıl tesellî ederdi bilmediğim. Ama hep yanımda olduğunu hissettirirdi, bunu biliyorum.
Vakti bol olan bir kadın ne yapar? Cevabı ben vereyim; boş işlerle uğraşır..
Ben de boş..bomboş işlerle uğraşıyorum işte.

Şu gördüğünüz kavanoz, benim ‘yapılacaklar listesi’ kavanozum. Her ay, tombala çeker gibi elimi daldırıp, rastgele bir tanesini çekip, o ay içinde yapacağım şeyi veya gideceğim yeri belirleyeceğim(evet, ne kadar yararlı bir uğraş olduğunu biliyorum).

Çektiğim tombaladan çıkanlar da şunlar oldu;
Köşesi kırık bir şişenin özürünü kapatmak için, annemin bir geceliğinin göğüs kısmından söküp sakladığım işlemeyi kullandım.Sanırım annemin el emeğiydi. Böylece yaşatıyorum O’nu da..

Hızımı alamayıp; şeklini beğenerek aldığım diğer şişeleri de giydirmeye başladım.

Gidilecek mekânlarla ilgili çektiğim tombalaya ait fotoğraflar başka yazıya kalsın.
Buraya yolu düşen herkesin hafta sonu süper olsun.

Not: Başlıkla ilgili fotoğrafı koymaktan son dakikada vazgeçtim.Bu yüzden, ilgiyi siz kuruverin:))

GİTMEDEN ÖNCE

2010-05-05T19:30:00.022+03:00

Buraya yazacaklarım, bırakacağım fotoğraflar var.
Ece’nin Balkonu yaz dönemi bakımına girecek. Boya-badana-bakım-tamirat gibi:))

Son zamanlarda yazı tembelliği içindeydim ya..Elim başka işlerden kurtulup klavyeye gidemedi bir türlü. Akıl desen zaten mevcut değil. Bir işe konsantre olmuşken, başka bir şey yapamıyorum artık. Hem yürüyüp hem de sakız çiğneyememek gibi.. Bu durum bana mı yoksa yaşıma özgü bir şey mi bilmiyorum.

Yaptığım hiç bir işten sıkıldığım olmadı bu yaşıma kadar. Şöyle de diyebliriz; sıkılacağımı düşündüğüm hiç bir işin içine girmedim. Şimdi yapmakta olduğum işler beni fazlası ile doyuruyor. Biraz daha..biraz daha iyisi..bir sonrakine geçebilme telâşı..Daha bir sonrakinin bana vereceği mutluluğun hayali ile yaşadığım coşku..

Mayıs bana çok iyi geliyor. İçimde bir şeyleri tetikliyor. Kafamın içi arı kovanı gibi. Bir günün saatleri bana yetmiyor. Daha az uyumaya başlıyorum. Daha çok üretiyorum. Daha zindeyim. Keyif vericilerim artıyor.

Gelelim olan-bitene... Bir kermes çılgınlığı yaşayıp pişmanlık duydum. Hava berbattı. Masanın üzerinden rüzgâra kapılan mallarımın peşinde koşarken kendimi kelebek kovalayan kedilere benzettim. Açık havada yapılan hiç bir kermese katılmama kararı aldım. İşkencesi, kazandırdığı paradan daha çoktu.

Beni ‘Ece’nin Balkonu’ndan tanıyan, biri blogır olan iki güzel kızla karşılaşıp dünyanın aslında zannettiğimizden daha küçük olduğuna karar verdim. Basit ve küçük dünyamda ne buldular bilmem ama beni okumuş olmalarından mutluluk duydum.

Bahçemle ilgilendim biraz. Açılışı ‘M’ ile kahve içerek kutladık. Mine Flora’dan aldığım Selluka 3 yaprak verdi evimde. İlgi ve merakla gelişmesini izliyorum.

İlgiyle izlediğim bir başka canlı da şu;Yıllar evvel, Bostancı’da köpek gezdirirken tesadüfen gördüğüm bir tür sarmaşığın tohum kesesini kesip eve getirmiştim. Şekli pek ilginç gelmişti. 10-15 gün kadar sonra, sehpamın üzerinde duran tohum kesesi, birden yarıldı ve içinden nar taneleri gibi bir sürü çekirdek belirdi. Bebek ve ben, televizyon seyrederken gözle takip edebildigimiz bir hızla o çekirdekler birbirinden ayrılmaya ve tüyler oluşmaya başladı. O gün bu olayı fotoğraflamayı düşünemedik biz. Yaklaşık 3 saat içinde pişmaniyeye benzeyen sedefli tüyler uçuşmaya başladı. Büyülenmiştik ikimiz de.. Şimdi..Küçükyalı’da metruk bir evin bahçesine aynı sarmaşığı gördüm ve o keseyi alıp eve getirdim. Bu sefer ‘M’ ile izledik hareketlenmeyi..Bu sefer aşama aşama fotoğraflayarak. Aşağıdaki fotoğraflara baktığınızda nasıl bir şey yaşadığımızı görüp ne kadar mucizevî bir şey olduğunu göreceksiniz.

Ben önce çark-ı felek zannetmiştim ama değilmiş. Çark-ı felek arasına dolanmış bir başka sarmaşıktı bu. Dün, yeni yapraklanmaya başlayan bir dalını kesip suya koydum. Umuyorum köklendirebilirim.

Ne olduğunu bilen varsa lütfen bana yazsın.

Filbahriler açmış. Ara sokaklarımız misss gibi kokuyor.
Bebek’imin yatağına leylâk diktim. Etraf papatya dolu. Bazılarını kökleriyle söküp bahçeme diktim. Hepsi tuttu.
Mavi yaseminlerim bolca yapraklandı.
Begonvilim yeni sürgünler veriyor.
Pembe güller tomurcuk dolu.

Pencerelerimin dışındaki sardunyalarım son derece sıhhatliler.

İçerideki minikler de çok sağlıklı

Leylâklar dalında solmaya başlayınca, biraz evimi kokutsunlar istedim.

Küpe çiçeğim bu boya ulaşıncaya kadar ortalarda görünmeyeceğim.(Bu fotoğraf netten)

Merak edilir ya da özlenirsem, telefonlarımı bilenler var. Bilmeyenler için mail adreslerim var.
Aslında merak edilecek bir durumum da yok çok şükür. Hani özlersiniz belki diye şeeyttiydim:))
Biraz iş yapmak, biraz üretmek, biraz yeni plânlar yapmak, biraz gezmek, biraz fotoğraf çekmek, biraz kısa yolculuklar, İLLE DE BİSİKLETLE DOLAŞMAK için biraz ara..
Hepinizi her zaman düşünüp seviyor olacağım. Herkes kendine ve yakınlarına iyi baksın..

BİR ŞARKISIN SEN

2010-04-24T00:49:00.004+03:00

ÖMÜR BOYU SÜRECEK http://videoizle.video75.com/RjuGCS278oj/dana-all-kinds-of-everyth/

BAKARSINIZ BİR GÜN;

2010-04-14T09:28:00.004+03:00

Eski kadınların zerafeti

Eski makaslarla

Yeniden can bulur..

İSTEYENİN BİR YÜZÜ....

2010-04-13T10:13:00.006+03:00

Evrene saldığım dileklerin yanına gitsin..

fotograflar netten

BİLİYORUM;

2010-04-08T01:25:00.019+03:00

Ölüp bitiyorsunuz. Merak ettiniz..Özlediniz..Aklınız fikriniz bende..Beni düşünmekten iş yapamaz hale geldiniz. Evden dışarı çıkmayıp, gözünüz monitörde, eliniz klavyede benim yazmamı bekliyorsunuz. Yeni bir yazım olsun, hemen yorumlayın istiyorsunuz..

Şimdiiiiii...Nereden başlayacağımı bilmiyorum ama, en sondan başlamak daha kolay galiba.

Dün, deli deli yağmur yağıyordu ya..İşte o yağmura aldırış etmeden, epeydir aklımda olan ama bir türlü kısmet olmayan bir şey yaptım(k). Sabah erkenden, ‘M’ ile, Samandıra’ya gittik. Bahçe ile oynaşmak için geç kaldım bu sene. Hem havalar, hem de benim bir kermes için delice faaliyetlerim yüzünden. Aklım bahçede, elim işlerde, gözüm kedilerin talan ettiği toprakta. Bazı tohumlama çalışmalarım oldu tabii. Biraz da bahçedeki otların bir kısmını temizledim, sağ elimi daha fazla zorlamamak için yarım bırakmak zorunda kaldım.

Günün en güzel olayı; uzun zamandır sanaldan tanıdığım Mine ile gerçek tanışmamız oldu. Sıcacık kahve, sıcacık dostluğu ile yağmur-çamur bahara döndü. Milyon çiçek-bitki, milyon kedi-köpek...”Beni buraya işçi al” dedim. Hattâ çalışanlardan birilerine tahsis ettiği müstakil eve bile sulandım.

Senelerdir hiç değilse tohumunu bulabilmek için delirdiğim ‘selluka’nın yeni köklenmiş hâlini verdi bana. Burada bulabileceğim aklıma bile gelmezdi. Bostancı’daki balkonumda yetiştirip sonradan öldürdüğüm ‘ful’um için ağıtlar yakarken, yeni bir saksım oldu buradan.

Hepsini tek tek yazmayayım, aradığım-istediğim her şeyi buldum anlayacağınız. Bu gece rüyamda kendimi cennet bahçelerinde göreceğimden eminim.Şimdi havanın düzelmesini dört gözle bekliyorum.

Mutfaktakiler bahçeye aktarılmayı bekliyor.

Yazmadığım bu ay boyunca sadece dikiş dikmedim elbet. Adalar-Moda’lar gezdim durdum. Eminönü, Kadıköy, Reşitpaşa(Sarıyer) da dahil tabii.Kebapçılar, balıkçılar, esnaf lokantaları, Çamlık Çay Bahçesi ziyaret edildi. Sahilde yürüyüşler vs. AMA HÂLÂ KENDİME BİR BİSİKLET ARKADAŞI BULAMADIM. Herkesin bir maazereti var. HEPSİ BENDEN YAŞLI..

OHHHHH!!!! Hepinizi bütün okurlarıma şikâyet ettim, rahatladım.
ASORTİİİİİKKKK!!!!Gel seninle bisiklete binelim. İstanbul’dakileri utandıralım:))

Aşağıda karışık fotoğraflar var. Fotoğraflar için, 'Ayrıntılar, eskiler, yeniler, evler ve sokaklar' diye başlıklar atacaktım; uykum geldi, düzenleme yapamadım.Bağışlayın lütfen.

Doğa kendi bankasını yaratmış:))

Sizce de ilginç değil mi?

YORGUNLUK

2010-03-07T11:13:00.008+02:00

Bahar yorgunluğu değil bu. Bünye bende ters çalışıyor. Herkes bahar yorgunluğu yaşarken, ben ‘her bahar aşık olurum’...İçimden şarkı söylemek, börtü-böcek okşamak(yok abartmayalım), uyanan toprakla sevişmek, çiçekler içinde yuvarlanmak gelir hep.

Bu yüzden saymak istemiyorum artık; Gecesi, 7’ si, 40’ı, 52’si diye.. O kadar çok saydım ki bunları..Artık ayağını sıkı bassın herkes. Yordunuz..Çok yordunuz..

Sahil yürüyüşü yaptık M. İle. Hava ayaz mı ayaz..Ama yıldırmadı. Oksijen depoladık. Oksijen benim beynime değil de ellerime yarıyor. Beyine gitmesi biraz zaman alıyor artık:))

Mayıs için çalışmalarım var. Tam gaz..

Beynim istirahatte, ellerim mesaide..

'Geleneksel yaz traşı’mı oldum. Sokakta arkamdan ‘oğluuumm’ diye seslenebilirsiniz:))

BAHAR GELDİ, HOŞGELDİ.....
Açan her tomurcukta beni hatırlayın. ‘Ece için açıyor bunlar’ diye düşünün.

Hayatınız/mız bol tomurcuklu baharlarla dolu olsun.

HANIMLAAARRR!!! Yarınınız/mız kutlu olsun.

AĞIR TAHRİK VAR..

2010-02-18T17:43:00.005+02:00

Dün Kedili Cadı’mın çorba tarifine yapılan bir yorum bana cevap hakkı doğurdu. ‘İsmi lâzım değil’ kişi!! Sanmayınız ki, her zaman hazır çorba ile besleniyorum. Çok acil durumlarda kullandığım tek bir marka hazır çorbam var; NATURAMAKS...Çok acil durumlar hangi durumlar derseniz(bence demeyin); kendimi kampa aldığım dönemlerdir. Zaten her dakika mutfakta zevkle zaman geçirebileceğim büyüklükte bir mutfağım yok. Olsa da, zaten cümle âlem biliyor mutfak aşkımı:))

Ben şuraya bir çorba tarifi yazayım, ilgilenenler defterlerine alır.İlgilenmeyenler, yazının devamını okur. Onunla da ilgilenmeyenler ‘zap’ yapıverir artık..

1.5 çorba kaşığı un
1 çorba kaşığı yağ(tereyağ)
1 çorba kaşığı irmik
Kavrulur-beyazlığı bozulmayacak kadar.
1 bardak süt ile sulandırılır.
1 bardak et suyu konur
İstenen miktarda soğuk su ilâve ederken hep karıştırılır.

1 bardak havuç rendesi(ince)
Bolca dereotu(ince ince çentilmiş) konur.

Kaynayıncaya kadar karıştırılır.

Tansiyon problemi olmayanlar tuz da koyar tabii ki..

Hey gidinin ‘Ece’si...Sen de tarif yazdın ya.. Tahriklere kapıldın ya...Sebep olanlar utansın!!

Şimdiiiii....; Ortalarda yoktum ya; artık buraya yazmak istemediğim bir şeyler daha oldu/ oluyor:((

Güzel şeyler de oldu tabii..Evimden bir minik cüce geçti..Gönlümün içinde oturdu, yastığında bıraktığı kokuyu içime sindirerek uyudum dün gece. Derli-toplu(!) evimin ummadığımız köşelerine bir şeyleri sakladı, bebek İngilizcesi ile benim İngilizcemi geliştirdi(!).

Bu hafta sonuna kadar bitirmeyi plânladığım işlere başladım. Asortik Krep ve Gülen’in başlattığı bir proje için.Tam zamaninda imdada yetisti bu proje.Yoksa düşün-düşün, üzül-üzül nereye kadar??

Siper-i saika(paratoner/yıldırımsavar)’yım artık. Çok tuhaf...İnsan ölümü/leri bile kanıksıyor zamanla..Pek tuhaf karşılıyorum olayları bu aralar. Bir durgunluk, bir kabullenmişlik, bir nasırlaşma gibi. Ama asla ‘duyarsızlık’ değil..

Defterimde yazılı olan ‘yapılacaklar’ listem çok kabarık. Deli gibi çalışıyorum. Hepsini bitirmeden ölmeye niyetim yok. Ama niyetle olmuyor yaşam işi..Sadece kendimi çok canlı tutmama yarıyor. İçimdeki yaşama sevgisini, sevincini kaybetmememe neden oluyor. Dur bakalım...

Gitmek istediğim yerler de arttı. Bazı yerleri sırf görmek istediğimden, bazı yerleri sırf güzel yemekleri için, bazı yerleri sadece doğa ile bütünleşmek için istiyorum. Bu listeyi de kabarık tutmak lâzım.. Evde kapalı kaldığım sürenin acısını çıkartmak lâzım. İlerlemek lâzım..

YAŞAMAK LÂZIM, YAŞAMAK!!!
Yaşarken yaşatmak da lâzım...
Çok geç olmadan çok şeyi bitirmek lâzım...

Hiç birinizin yaşam sevinci bitmesin hiç. Her gününüz aydınlık ve umut dolu olsun.

Resim: Norman Rockwell

MESELÂ;

2010-02-01T20:38:00.004+02:00

Kızlarım Antalya’lı olmuş, ablam Manavgat’tan Antalya’ya göçmüş, Calanon Antalya’da iş bulup anasının yanına yerleşmiş, Daniel doktorasını bitirip O da Türkiye’li olmuş, Alex bebek büyüyüp Türk okuluna başlamış, benim minik böcüğüm yeni öğrendiği okuma-yazmayı Alex’e öğretmeye başlamış, Magissa’nın bir kızı olmuş vs.. Meselâ dedik ya işte!!!!

E benim buralarda ne işim var peki? İstanbul İstanbul diye kıvranmanın, inat etmenin bir mantığı kalır mı? İnsanın doğduğu değil, doyduğu yerdir ya vatanı...Bakarsınız bir zaman sonra ben de ailemle yeniden buluşurum.

Hani fena mı olur şöyle hep birlikte bir ticarî faaliyete geçmek?

Meselâ ben, yine evimi atölyeye çevirmiş ve tam gaz imalâta geçmişim.Çalış Karnavalı'nda satıyormuşum yaptıklarımı Ve hattâ Fethiye’de ikinci el pazarında da tezgâhım oluyormuş eski LP'lerim için, ben yorgunum diye kahveye çağırmış krep kızım(duy sesimi Asortik’ciğim). Antalya mağazaları benim mallarımı almak için birbirlerini yiyorlarmış, ben nazlanıyormuşum, seçici davranıyormuşum. Çünkü bir marka olmuşum artık. Yurt dışından bile siparişler alıyormuşum.

Üstüme-başıma da dikkat eder olmuşum. Her ay saç modelimle oynayıp, makyaj falan yapıyormuşum yeniden.Kendimden yeni bir ben çıkartmışım, bu ‘ben’i de çok sevmişim, hem de ne çokkk..

‘Tebdil-i mekânda ferahlık vardır’ sözüne inanmışım nihayet

Tekrar bir balkonum olmuş. Kocaman...bahçe gibi... kedilerin bozamadığı, her yanından çiçekler fışkıran bir balkon-bahçe yaratmışım yeniden.Yeni bahçe setimin(!)keyfine iyice varmışım.

İstanbul’daki dost/arkadaşlarım/sevdiklerimin tatillerinde ilk akıllarına gelecek mekân benim evimmiş.Hiç yabancılık çekmiyorlarmış yanımda.Kendi evlerindeymişçesine doyasıya yiyip-içip şen şakrak geçiriyormuşuz zamanı.

MESELÂ DEDİYDİK:))

ÖRÜYORUM-ÖRÜYORUM;

2010-01-30T13:13:00.002+02:00

BEN YUKARIDAN ÖRÜYORUM, O AŞAĞIDAN ÇÖZÜLÜYOR...

Bir zamanlar bir oyunlarında Metin Akpınar ‘gey’ rolündeydi.Bu replik o oyundan. Oyunun ismi neydi, konusu neydi, bir çok şeyi hatırlayamadığım gibi bunu da hatırlamıyorum.

Bizdeki durumu anlatıyor. Birden aklıma geliverdi.

Bu sefer de ablam eşini uğurladı sonsuzluğa. Yanındaydım..Yanındaydık kızı ve torunu ile birlikte..Ölüm sonrasında, bırakılanlar ne kadar çabuk elden çıkatılıveriyor, şaşırırsınız..

Şimdi, ablamla beraber öreceğiz hayatlarımızı..Altına kalınca bir iple sıkı bir dikiş atacağız ki, artık çözülme olmasın..Yetsin artık..yetsin..

Bana bolca dikiş-uğraş gerek..Ufak çapta bir ticaret girişimi..Çok şey var yapmak istediğim.Tekrar hız kazanmalıyım..Ufukta güzel şeyler görünüyor. Gözüm sadece o noktada..

Haydi Ece!! Ha gayret!!
Silkelen ve başla yeniden!!

Arayıp soranlara binlerce teşekkür..Arayıp soramadıklarım için bağışlanmayı diliyorum.
Sizi-ailemi-kendimi çok seviyorum.

Çok güzel bir hafta sonu olsun..Bütün günleriniz/miz sağlık içinde olsun.

Resim Norman Rockwell'den

26 Haziran 1960

2010-01-03T16:06:00.000+02:00

Ortaokul öğrencisiydim ben.
Aynı gün, sapsarı kıvırcık saçlı bir bebek gelmiş dünyaya.
Bilemezdim yıllar sonra hayatıma gireceğini.
Komşu olacağımızı, kızlarıma abla, bana küçük kızkardeş olacağını. Onun bebeğini kucağıma alacağımı, o bebeğe ısrarla kendime anneanne dedirteceğimi....
Acı-tatlı birçok şeyi aynı ailenin fertleriymişçesine paylaşacağımızı..
Cunda hayallerimizi.. Orada da aynı bahçe içinde minik taş evlerde oturup, müşterek bahçemizde yetiştireceklerimize karar vereceğimizi.
Ev reçellerini ben, papalina kızartmalarını O yapacaktı.Karşılıklı şarap-rakı içecektik. Arsa bakmaya gitmiştik birlikte. Bana oraları gezdirip tanıtmıştı her yeri. Birlikte denize girip, Cunda Oteli’nde mevsimi kapatmıştık bir hafta sonu.

Bir gün telefon geldi O’ndan;
-Selâm deli kadın.
-Selâm akıllı arkadaşım (gülüşüyoruz)
-Ayakta mısın?
-Evet??
-Otur şimdi!

Aklıma babası geliyor. O sıralar çok hasta çünkü..
-Kötü birşey mi var?
-Ben kanserim.

Kanım donuyor bir an..Mümkün olduğunca sakin bir ses tonuyla birşeyler saçmalamış olmalıyım o an.Pek hatırlamıyorum.

Tedavileri başlıyor. İyi cevap veriyor tedaviye. Moralini yüksek tutuyor. Küçücük bir kızı var. Tek çocuk..Babasının hastalığı ile uğraşırken evliliğinin yıkılmakta olduğunu farketmişti zaten. Baba ölünce de eşinden boşandı. Tek başına küçük kızını yetiştirdi. Az bulunur bir evlat yarattı..Tek başına....

Aradan dokuz yıl geçti. Sağlık durumu ile ilgili yoğun endişeleri geride bırakmıştı(k) ki....Geçen ay tepetaklak oldu tekrar. Hepimiz tepetaklak olduk onunla birlikte.

Bu yılbaşı gecesini O’nunla birlikte geçirdim ben. Son birkaç gün beraberdik zaten. Kızı, kuzeni, üç ay evvel eşini kaybeden kızkardeşi ve ben..Nöbetleşe bekliyorduk başında.

Evdeki kasvetli havayı dağıtmak için,; “hadi kalkın” dedim. “O’nun için ve kendimiz için evi süsleyeceğiz..” “Hepimize iyi gelecek”..

Güle oynaya değil ama, iyi bir iş yapıyor olmanın heyecanı ile, süsledik evi. Yattığı yerden görebileceği köşeleri ışıklarla-balonlarla-pırıltılarla süsledik Çok mutlu oldu.

“Gece yarısı olduğunda seni camın önüne getirip havai fişekleri seyrettireceğiz, uyumak yok” dedim..”tamam” dedi zor anlaşılır bir şekilde.

Gece yarısına çok az kala komaya girdi. Biz onu öperek kutladık. Bizi duyduğuna inanarak, güzel bir yıl diledik gözlerimiz nemlenerek.

Birbirimizi ilk defa aldattık Yeşim’ciğim..

Ben seni de uğurlarken tökezledim.
Bu ‘deli kadın’, nefes aldığı sürece kızının hep anneannesi olarak yanında olacak. Kızlarım O’na ablalık edecek. Senin her zaman gurur duyduğun bir çocuk olarak hayatına kaldığı yerden devam edecek.

Yeniden buluşuncaya kadar hoşçakal benim ‘akıllı arkadaşım’
01.01.2010 Saat 08.45

BAK NOEL HANIM!!!!

2009-12-30T19:04:00.001+02:00

Bu sefer, yeni yıla girerken,

Kırmızı iç çamaşırı,
Muslukları açmak,
Kapıda nar patlatmak,
Saat tam onikide höylöylöy diye bağırmak,
Hoplayıp zıplamak,
Öpüşüp koklaşmak,
Şımarık şımarık ‘iyi seneler’ diye sırnaşmak
YOK...

Noel Baba’dan dileklerde bulunmak da yok. Zaten O da ihtiyarladı garibim. Ne kulağı duyar, ne gözü görür..Üstelik de erkek..

Erkekler halden anlamıyor.

İşte bu yüzden, bu yıl seni seçtim.

Ne varsa sende var. Hem genc ve guzelsin, hem de kadin.. Ancak sen anlarsın.
Aç kulağını iyice.. Bunları istiyorum bu yıl;

- Ota-çöpe zam yapılmasın
- Kadınların iki çocuktan fazla doğurması yasaklansın.
- Bazı(!) kadınların tek çocuk bile doğurması engellensin
-İnsanlar, evlenmeden ve çocuk sahibi olmadan evvel nörolojik, psikolojik, sosyolojik, ekonomik...(daha bir sürü ‘ik-ik’ li) sınavdan geçip yeterlilik belgesi alsın
- Otobüs ve minibüs şöförlerinin, altı ayda bir tam teşekküllü bir hastahaneden psikiyatri raporu alması mecbur kılınsın
- Altmış yaşın üzerindeki sürücülerin mesai saatleri içinde araba kullanmasına izin verilmesin
- Ev sahipleri kiracılarına her yil degil, iki yılda bir zam yapsın.
- Çocuğa, hastaya, hayvana işkence ve/veya tacizde bulunanlar idam edilsin.
- Yediğimiz-içtiğimize,soluduğumuz havaya zehir katılmasın
- Ülkemizi sadece kadınlar yönetsin. Maliye bakanımız mutlaka oğlak burcundan olsun
- En düşük emekli maaşı ikibin lira olsun.

Gördüğün gibi kendim için bir şey istemedim.

BU YIL VE HER ZAMANKİ DUALARIM YUKARIYA;
-Kızımın mesane sorunu çözülsün
-Semoş’um eski sağlığına kavuşsun
-Yeşo’m daha fazla acı çekmesin:((

BÜTÜN HASTALIKLAR 2009 İLE BİRLİKTE ÇEKİP GİTSİN.

Ben, sizi bir müddet daha güzellikle başbaşa bırakacağım. Bu seferki güzellik yukarıdaki Noel Hanım olsun.

HERKESİN YENİ YILI KUTLU OLSUN

TADİLÂT DOLAYISİYLE KAPALIYIZ

2009-12-02T01:10:00.002+02:00

Ben gelinceye kadar, bu güzelliği izleyin.

Herkes uslu olsun. Sağlığını korusun. Mutlu olsun.

Ve lütfen beni unutmasın. E mi!!!

DÜŞÜNDÜNÜZ MÜ HİÇ?

2009-11-25T00:50:00.005+02:00

Günün birinde, evinizi terk etmek zorunda kalsanız(ağızımdan yel alsın!!), neyi/neleri hatırlarsınız en çok? Evinizde en hatırlanası köşe neresidir? Bir evi hatırlanası kılan şey nedir? Diyelim ki; yeni gittiğiniz yerde konfor tam..yeniden eşyalandırdınız..her şey yepyeni..Ama eksik olan bir şeyler var demez misiniz? Terk ettiğiniz yerde bıraktıklarınız için özlem duymaz mısınız?

Bunu düşünmek nereden aklıma geldi, bilmiyorum..Ben her eşyama çok bağlıyım galiba. Evimin her köşesini çok seviyorum galiba. Bir takım insanların rahatlıkla gözden çıkartabileceği minicik objelere bile acaip bağlılığım var. İşte bu yüzden ‘çöpçüyüm ben’ diyorum. Bu çöp yığını içinde kullanmadığım hiç bir şey de yok. Ve ben bu çöplük içinde yaşamaya bayılıyorum.

Her şartta yaşanılası bir ev yaratabilme becerime bayılıyorum.

ASLINDA BEN KENDİME BAYILIYORUM:))

BAK MAGISSA’M..

2009-11-24T00:12:00.002+02:00

Artik bir yaş daha büyüdün!

Yüreğime indirdiğin yaşları atlattık diyordum kiiiii.....

Neyse.. ”Hâlim sana malûm” diyeyim, sen anla. Babasının modeli kızım,

SENİ SEVİYORUM.

BU YIL,

2009-11-22T00:18:00.002+02:00

Yaş günü hediyesi olarak, sana bir başka şarkıyı armağan etmeyi çok isterdim. Geç kaldım..Geç kaldık..Kaçırdık bu sefer.. Durduramadım seni..Durmak istemedin diye. “Bırak beni artık” dediğin için izin verdim gitmene. O son dakika, son bakışın, “seni seviyorum sevgilim, güle güle” dediğimde son bir gayretle elimi sıkışın hiç aklımdan çıkmıyor.

O günden beri, sana mektup yazıyorum.Yazarkenki ruh hâlimi, duygularımı hissedebiliyormuşsun gibi geliyor. Bu yüzden ağlamıyorum hiç.

Ama hüzün, hep var..Hep olacak..Bıraktığın boşluk o kadar büyük ki; neyle dolduracağımı şaşırıyorum bazen. Ama beni bilirsin..Kapılıp gitmiyorum hüzüne..Dalgalanıyorum sadece..

Bu şarkı iyi anlatıyor. Dinle bak!!

SENSİZLİK- Candan Erçetin

Bir garip hüzün çöker insana,el-ayak çekilince.
Tek başına kalırsın dünyada etraf sessizleşince.
İnan; bu ev alışamadı hç bir zaman sensizliğe.
Şimdi, sensizliğin oturuyor kalkıp gittiğin yerde.

Yalnızlığa elbet alışır bedenim.
Yalnızlıkla belki de başa çıkabilirim.
Çok zor gelse bile, yaşar, öğrenirim.
SENSİZLİK benim canımı acıtan.

Bir derin korku düşer ruhuma, duvarlar seslenince.
Karanlık oyun oynar aklıma, gölgeler dansedince.

İnan bana, alışamadım hiçbir zaman sensizliğe.
Şimdi sensizlik dolaşıyor çıkıp gittiğin bu evde.

***********
HUZUR İÇİNDE UYU SEVGİLİM.
Senin en sevdiğin özelliğimle;hiç pes etmeden, hiç bir şeyden yılmadan, başım dik, yola devam ediyorum.

SENİ SEVİYORUM

DOĞRU MU DOKTORCUM?

2009-11-21T15:20:00.002+02:00

Elimdeyken resmini çekemiyorum.Sol elimde makinayı tutarken,düğmesine basmak ters geliyor, idare ediver..Ama baş parmağımı da tunel gibi bir bölüme sokuyorum ve ayrıca cırtlanıyor.Ne bileğim, ne de baş parmağım kıpırdayamıyor. Uygun mu, yoksa boşuna mı işkence çekiyorum ben?

Öpüyoruz. Ben ve DÖ KERVEN'im.;))

NAZAR

2009-11-21T08:54:00.004+02:00

Dün, sabahtan sokağa attım kendimi. Önce, uzun zamandır ziyaret edemediğim k.valideme gittim.
Karşılıklı kahvelerimiz içtik. Daha sonra, ‘her derde devâ’ dediğim can dostum Nesrin’le buluştuk, Cuma pazarına gittik. Her tezgâhı didikledim. Değişik bir şey yok..Zaten pazarın eski havası da yok artık. Çok fazla boşluk vardı. Gelen az.. Olan mallar da çok kötü zaten. Bir pazarcıyla kavga ettim.Daha doğrusu, o benimle kavga etmeye kalktı-terbiyesiz..Acımıyorum artık hiç birisine. “iş mi bu? Her gün tezgâh aç, mal taşı, akşamları da aynı eziyeti toplarken yaşa..Bütün gün ayakta dur, bağır-çağır..YAZIK ADAMLARA” diye düşünürdüm hep. Yok...artık acımıyorum. Zaten bunların alayı terbiyesiz, arsız ve küstah..Türkçe bile konuşmuyorlar. Anlaşabilmek hiç bir durumda mümkün değil..Beter olsunlar.. Çok kızgınım.

Hiç dikiş dikmedim dün. Ne kafam, ne elim müsait değildi..Zaten elime nazar değdi bak..İstediğim şekilde çalışamıyor. Hele o zımbırtı ile iş yapmak da pek kolay olmuyor. Çolak gibiyim. Elime nazar değdi madem, bari ‘DÖ KERVEN’ime(bayılıyorum bu havalı ismi telâffuz etmeye) nazar değmesin diye, zımbırtıyı(bu kelimeyi söylemek de hoşuma gidiyor-aşağılar gibi..) süsledim.
Bugün hasta ziyareti yapacağım. Hava biraz nane molla ama evde oturunca ben de nane molla olmak istemiyorum..

Hepinize güzel bir hafta sonu diliyorum..

O GÜN...

2009-11-20T00:14:00.002+02:00

Sabah yürüyüşünden dönüyorum. Tam evin köşesine geldiğimde, bir patlamanın yankıları ile duruyorum bir an..Aklıma köprüler geliyor..Hızla apartmana giriyorum. Anahtarı kapıya sokarken evin telefonunun çaldığını duyuyorum. Telefon giriş kapısına çok yakın. Üzerimdekileri çıkartmadan açiyorum hemen. Arayan Magissa’m.

Anne, Bostancı’da bir patlama olmuş?
Sesi duydum ama nerede bilmiyorum.
Televizyonu aç
Tamam canım, beni merak etme.

Ben salona girerken tekrar telefon sesi. Elimde kumanda, bir yandan kanallara bakıyor, diğer yandan telefona bakıyorum. Arayan Smgoon.

Anne ....bombalamışlar. CNN’yi aç. Magissa’ya ulaşamıyorum.
Merak etme canım, 5 dakika önce konuştum ben. Patlama orada değil.
Anne şimdi gösteriyorlar. ...bölümü olduğu gibi çökmüş

Diye ağlıyor. Aynı anda kapım çalıyor, Cenan kapıda..Giyinmiş, hazır..

Olduğum gibi, deli gibi, dilsiz gibi, robot gibi çıkıyorum kapıdan. Hiç konuşmuyoruz Cenan’la. Aynı şeyleri hissediyoruz. O’nun da Magissa ile yaşıt bir kızı var. Binanın altındaki taksi durağına yöneliyoruz. Taksicilerden biri fırlıyor kapıya, arabayı açıyor. Nereye diye sormuyor bile.

Radyoyu aç diyorum. Haberleri bul..

Yol boyu haberleri dinleyerek ve çılgın bir hızla, olabildiğince sessiz gidiyoruz. Dolmabahçeye gelişimiz yarım saati buluyor. Daha ileri gidebilmemiz mümkün değil. Arabayla olmaz. İniyoruz. Stadın yan kapısına kadar koşuyoruz. Oradan bir araba alıyor bizi. Taksim’e kadar. Taksim’deki mahşerî kalabalık anlatıyor her şeyi. Yola giremezsiniz diyorlar. Yaralılar İlk Yardım ve Alman Hastahane’lerinde..

İlk Yardım Hastahanesi’ne giden yola insan akıyor..Sel gibi..Korkunç sesler..Ambulanslar..sirenler...Hastahane kapısına ulaşabilmek mümkün değil. Yola bakan demirler boyunca listeler asılmış. Listelerin yanına yaklaşabilmek mucize.Listeler bizim için..Yaralananların yakınları için..Seçmen listeleri gibi..Ama değil..Hangi ara, kim daktilo etti o listeleri? Yanlış da yazılmış olabilir mi? Bazıları zaten el yazısı ile ilâve edilmiş alt sıralara..

Cenan’la tekrar tekrar bakıyoruz. Ben bakıyorum.. Liste o kadar uzun ki.. kızımın adını bile hatırlamıyorum o an..Bütün isimleri okuyorum ama tanımıyorum. Görsem, hatırlayacağım kızımın adını da, sanırım lisedeki edebiyat öğretmenimin ‘göz görmez, akıl görür’ dediği bu olsa gerek.. Gözüm görüyor ama aklım görmüyor. Aklıma ne oldu? O listelere niye bakıyorum? Görmek istemediğim şeyi niye arıyorum? Yok zaten..Yok işte..

Kolumdan çekiyor Cenan..”ben hepsine baktım, yok” diyor. Yandan birisi, “bir de Alman Hastahanesinde var oradan gelen yaralılar” diyor. Tanımadığımız o kadınla koşarak gidiyoruz. Kapıdan öğreniyoruz orada olmadığını da.

İlk Yardım ve Alman Hastahanesi arasında mekik dokuyoruz adeta..Daha biz bir listeyi okurken, birisi başka bir liste daha ekliyor yanına..Yaralılar.. O kadar çok ki..İnsanların sesleri arı kovanındaymışım hissi uyandırıyor. Sadece bir uğultu. Havada isimler uçuşuyor. Hastahaneden çıkan herkese kızımı soruyorum. İş yeri, hastahane kapısına bir görevlisini koymuş. Gelenleri bilgilendirsin diye. Görevliye ulaşmak için kalabalığı yarıyoruz. Cam kapıdan içeri sokmuyorlar bizi. Zaten içeride yer yok. Yer...yerler..yaralılarla dolu. Sedyeler yetmemiş, yerlere yatırmışlar..Kan kokuyor her yer..İçeridekilerin dışı kanıyor, dışarıdakilerin içi..

Ambulâns sesleri durmuyor. Servislerle, ambulanslarla insanlar geliyor öbek öbek..Askerler, öğrenciler..kan verecekler. Bomba her yere düşmüş sanki. Savaş filmlerinden farkı yok ortalığın.

Kapıda bir görevliye, yaralılar arasında ismini bulamadığımı söyleyince, “Şurada, ölenlerin listesi var. Bir de oraya bakın” diyor. Anneyim ben..O da muhtemelen bir baba..O kadar doğal söylüyor ki, sanki kaybetmiş duygularını o an. Sadece gerçeklerle ilgili..Ben gerçeğin o ‘X’ listesinde olabilme ihtimaline dayanamıyorum. Cenan koluma giriyor, merdiven kenarına oturuyorum ve ağlamaya başlıyorum. Hiç bu kadar sesli ağladığımı bilmiyorum. Saygısız bir kanalın mikrofonu dayanıyor ağızıma. Yüzüme çevrilmiş yamyam bir kamera..Eliyle itiyor Cenan, “lütfen” diyor..”Lütfen....”

Telefonum çalıyor. Nihayet..Bebek arıyor ve Magissa’nın kendisini aradığını, iyi olduğunu söylüyor..Ben inanmıyorum. Kızımın sesini duymadan inanabilmem mümkün değil..Çalıştığı yere gitmeye çalışırken, biz daha yolu yarılamadan, Magissa’m arıyor. O sesin bu dünyadan geldiğine inanamıyorum bir süre. Ayaklarım dolanıyor. Cenan’la sarılıyoruz birbirimize ve ağlıyoruz.

Bu mahşer yerinden çıkıp kurtulmak istiyoruz bir an evvel. İçinde bulunduğumuz kalabalık, ağlayıp çırpınanlar, koşuşturanlar gözümden, beynimden silinsin istiyorum. Bu bir rüya olsun Tanrım..Bütün bunlar olmamış olsun.. Ama OLDU!!! Ve biz içindeyiz..

“Eve git annecim” diyor Magissa’m. “Bizim çıkmamıza izin vermiyorlar şimdi, bahçedeyiz”..

Cenan’la eve döndükten ne kadar zaman sonra geliyor Magissa’m, hatırlamıyorum.

O’nu kapıda gördüğüm an!!! Allahım gerçek mi bu? Sarılıyoruz birbirimize. Kaskatı kesilmişiz..Her yerine dokunuyorum. Gerçekten hayatta mı yoksa biz başka bir boyutta mıyız ayırt edemiyorum bir türlü. Elimde teninin sıcaklığı var. Sesini duyuyorum..Hep dokunuyorum..Gerçek olduğuna inanıncaya kadar hep dokunuyorum, sarılıyorum..Hep soruyorum, hep cevaplıyor..Sımsıcak ama kaskatı..Yaşadığına sevinemeyecek kadar üzgün..Şaşkın..Arkadaşları için ağlıyor..Ağlıyoruz...Yaradana şükrederken, utanıyoruz bencilliğimizden..

BUGÜN DE 20 KASIM... YILDÖNÜMÜ..YILLARI SAYMIYORUM..SAYMAK İSTEMİYORUM..AMA DÜN GİBİ TAZE...

Resim Norman Rockwell

BAKALIM BAŞARACAK MIYIZ....

2009-11-19T01:34:00.002+02:00

Sevgili Meyveli Tepe’den çok şey öğreniyoruz. Üstelik o kadar yardımcı oluyorlar ki ilgilendiğimiz şeyler için. Bu mevsimde yemeğe bayıldığım Trabzon hurmalarını kurutuyorlar. Bu yaşıma kadar ne duydum, ne denedim ne de yedim diye düşünürken, geçen yıl kurutulmuşunun tadı ile tanışmıştım sayelerinde. Müthiş bir şey.. Bu yıl kendimiz kurutabileceğimizi öğrendik ve siparişimizi verdik. Bugün kolimiz geldi. Bizde bir heyecan başladı. Malûm, benim bahçede bolca kedi var. Bu yüzden kurutma işini arkadaşım M. Üstlendi. “Senin elin sakat(!)” diyerek, onları soyma işini de kendisi yaptı sağ olsun.

Şimdi hurmalarımız iplere dizilip, asıldılar. Bakalım kuruyuncaya kadar nasıl sabredeceğiz:))

Tavsiye ederim; gidin Meyveli Tepe’yi okuyun. Sadece hurma kurutma işi değil, bir çok bilgi işinize yarayacak ve çok seveceksiniz.Hattâ o aileye hayran olacaksınız.

Fotoğraf Meyveli Tepe'den izinsiz alınmıştır.Hoşgörüsüne sığınarak:)

HAYIR!!

2009-11-17T11:01:00.000+02:00

Bitmedi..Bitmedim..Sadece maazeret izni kullandım diyelim..
Çok olmuş yazmayalı. Ama bir sorun “niye?” diye.Sordunuz mu??..Peki..

Hafif, ama süründüren bir soğuk algınlığı ile, ciğerlerim söküldü öksürükten. Üstüne bir de diş sorunu binince, antibiyotik kullanmak zorunda kaldım. Ufukta uzun sürecek diş tedavisi görünüyor maalesef. Ama bunlar benim ellerimi durduramadı. Çok çalıştım, çok çalışıyorum. Yılbaşı yaklaşıyor, para kazanmanın tam zamanı..İyi bir fırsat benim için DE; sağ elime izin kullandırmak zorundayım.

Çelik destekli bir zımbırtı takıyorum bileğime. Doktor tavsiyesiyle, bir saat çalışıyorsam, bir saat dinlendirmek zorundaymışım. Söylendiğinin ikinci dakikasında unuttuğum pek de havalı bir ismi var bu sorunun.Ama hâlâ hatırlayamıyorum doktorcum..Ama söz dinliyorum bu sefer. Bolca dinlendiriyorum ve çok da rahatladım şimdiden. Sağ ol, var ol..

İlerleyen yaşımla yarış halindeyim şu aralar. Bir yakalasam, durduracağım..Koşmasın önden önden..Yapmak istediğim, yapacağım çok şey var daha.

Önden koşan bedenime arkadan bakmak hem iyi hem kötü.

Bu günün tarihi burada dursun bakalım..Ola ki bir gün gelir, unutuveririm her şeyi..

Hâlâ kendimi seviyorum. Bir tek kendimi sevmeyi unutmayacağımdan emînim.

ANLADIM

2009-10-31T09:52:00.000+02:00

Eli çok çalışan kadının kafası az çalışıyormuş.

Bendeki durum budur:))

Hepinize güzel bir hafta sonu diliyorum.

AMAN DOKTOR, CANIM-CİCİM DOKTOR

2009-10-21T18:21:00.000+03:00

Yok bir derdim. Belki de ben öyle sanıyorum..

Cumartesi günü, nihayet, evden barınaklar için ayırdıklarımı götürdük. Böylece benim yatak odam olması gereken oda boşaldı. Evet; nihayet uyuyabileceğim bir odam oldu. İlk açılış gecemde öyle bir yayılmışım ki, kolum bacağım her bir tarafta..Ohh diye uyandım sabahın dokuz buçuğunda. Benim için çok geç bir saat bu. İliğim-kemiğim dinlendi.

Evin altını üstüne getirerek düzenleme işine koyuldum. Artık neyin nerede olduğunu biliyorum nihayet. Bu arada açıkta kalanlar oldu tabii..Ben biraz okuyup, biraz didikleyince dosyaları vs., elime eski raporlarım geçti. Aneeeyyy!!! Bir de ne göreyim; en yakın doktor kontrolum 2001 yılının Aralık ayına ait.. Üstelik atlamamam gereken kontrolun rapor tarihi Eylül 2000..

Kafadan bir sıkıntı yaşamıştım(çatlağımın nerede olduğunu şimdi anlamışsınızdır) bir zaman..Mutlaka takip edilmesi gerekiyordu. Bana 20 saat gibi gelen, halbuki 20-25 dakika süren, o tabut gibi şey içinde, acaip gürültüler-patırtılar çıkartan cihaza girmekten tırstığım için takip makip hak getire..

Önüm-arkam-sağım-solum uzman ve profesör iken, affedilecek ihmal değil biliyorum.

Dün gece kâbuslar gördüm bu yüzden.

Bu sabah, bana geliverdiler ânîden..Çektim kotumu altıma, doooğru Eminönü..

Dört saat geçirmişim oralarda..Zaman nasıl geçti anlamadım. İki saksı çiçekle döndüm eve.

Sandık İçi’ni biraz hareketlendirmek lâzım. Yılbaşına kadar çok şey var yapmak istediğim. Ama önce evi temizleteceğim..Cuma gününden sonra, tertemiz evde yepyeni şeylerle uğraşmak çok zevkli olacak.

Yarın pazar kurulacak. Bol sebze alıp pişirmeli.

Kilo almışım, müjdeler olsun:))))

ARANAN KAN BULUNDU

2009-10-17T16:20:00.024+03:00

ANTALYA-
Böcüğüm işkence odasına gidiyor

MARMARİS-İçmeler

Marmaris'den ayrılışım sevinçle-davul-zurna ile kutlandı:))

DATÇA-Billurkent

Şiddet görürsem, sığınacağım 'mor çatı'

Şu işi bir ben yapamadım ya..Yuf olsun bana...

Tepedeki fikirsiz aydınlatmayı kırasım geldi..

Bunu da yiyesim geldi ama pek izin vermedi.

MUĞLA

(Mahmure'nin cumbası)

Adaylığımı koymayı düşündüm:)

'eh' sayılabilecekler bu kadar. Gerisi arşivde beklesin.

Ürettiklerim Sandık İçi'nde

NEYE NİYET, NEYE KISMET...

2009-10-16T14:46:00.002+03:00

Niyetim çektiğim fotoğrafları yayımlamaktı. Olamıyor. Nedense fotoğraf ekleyemiyorum. Bir bilenin gelip bu sorunumu gidermesini umuyorum.

Hem gittiğim yerlerde çektiklerim, hem de ürettiklerimin fotoğrafları çok fazla.

Hiç boş oturmadım. Diktim, süsledim, yapıştırdım vs. Haa bir de Datça’dan 4-5 kilo kadar taş toplayıp getirdim evime. Yaparız bir şeyler..

Yaptıklarımı çok beğeneceksiniz..Yemin ederim ki, çok güzel oldular. Yılbaşı projelerim bile tasarlandı, malzemeleri guruplandı.Çer-çöp tamam anlayacağınız:))

Ev ‘şah’dı, ‘şahbaz’ oldu. Ben bu karışıklığı seviyorum. Çiçek tarlasında yuvarlanıyormuşum gibi mutlu ediyor beni.

Dün, sevgilimin istirahatgâhına gittim. Yağmurlar toprağı biraz yatıştırmış. Mermercilerle konuştum, sanırım bu ara bu işi halledeceğiz. Bitince, bir koşu Mine’ye gideceğim. Fikrine ve bilgisine ihtiyacım var.

Bu sabah pencere içlerine minik kasımpatı düzenlemesi yaptım. Sardunyalarımdan kurtarabildiklerimi yeniledim. Ellerim toprak koktu mis gibi..

Yazacak çok şey var, çok gözlem var. Hemen yazıya dökmeyince, ilk andaki duyguları kaybediyorum. Hemen yazıya dökmek de pek mümkün olamıyor bu aralar. Eksik-gedik çok iş var tamamlanması gereken.

Bu yüzden, balkondan çok, sandık içi ile meşgul olabilirim. Kafamdakilerin hızı ile ellerimin hızı paralel gitse, bir-iki dükkân açabilirim ürettiklerimle.

Hepinize güzel bir hafta sonu diliyorum.

GEREKEN ŞEY BUYMUŞ MEĞER...

2009-10-12T19:38:00.002+03:00

Beynim, kalbim barış sağladı. Bedenimi de alıp yola çıktılar. Ruhum da eşlik edince tam bir uyum oldu. Dinlendim, yıkandım, depolandım, yenilendim.. İhtiyacım olan şey; ortamdan uzaklaşmakmış meğer.. İyi yapmışım. İyi ki yapmışım..

Önce Antalya- Torunum/böcüğümle birlikte ilkokula başladım. O’nunla ilgili bir belgesel hazırladım( ‘Bebek’ de olsa, aynı şeyi yapacaktı eminim).

Manavgat- Ablam/canımla hasret giderdik aylar sonra.

Marmaris- Fasilis yoldaşım/canım kardeş/dost/arkadaşımla

Datça- Bostancı’daki ev sahibem/canım kardeş/dost/arkadaşımla

Marmaris- Otogar’da buluşup Muğla pazarı ve tenekeci/sobacıları didikleme

Ve evimin özlemi ile yuvaya dönüş..

Hiç tanımadığım(!) bir komşum beni sabah kahvaltısına çağırdı gelir gelmez. Ama uykusuz geçen yolculuk ve şiş ayaklar beni hemen yatağa attığı için, ancak akşamüstü çayına gidebildim. Ne kadar şanslı bir kadın olduğumu devamlı hatırlamamı sağlayanlar için ne kadar teşekkür etsem azdır.

Acaba ‘Bebek’, O’nu burada yalnız bıraktığım için bana gücenmiş midir diye geçti aklımdan..Yıllar evvel bana verdiği ‘konuşan gül’ deki sesini dinledim hemen...

‘Minik ayaklı küçük pisi, canımsın sen’ dedi o güzel ses...Gücenmemiş.. Ben hâlâ O’nun sevdiği kadınım. Ne mutlu bana..

Ben; arsız... Ben; doymaz... Bir sürü bitki ile döndüm gene oralardan.. Berbat olan bahçemi şenlendirecekler..

Çektiğim fotoğrafları bilgisayara aktardıktan sonra koyacağım sayfama. Simurg bakmasın lütfen, utanırım..

Çok fazla ayrıntıya girmiyorum. Çok nispet yapar gibi olmasın. Ama şunu bilin ve sevinin ki; Bu gidiş bana çok yaradı, çok....

Ev biraz daha başını alıp gidebilir, izin verdim..Önce bahçenin ucundan tutmaya karar verdim.

Sizin yazılarda dolaşacağım yarın. Kim bilir neleri kaçırdım bu arada..

*****************************

Çiğdem’e not: Ben yokken İstanbul’a gelmişsin, görüşemediğimize üzüldüm. Belki kısmet sizin oralardadır hı?

Asortik Krep’e not: Sizin orada sadece yolcu indirmek için durdu otobüs. Biraz uzun olsaydı, sizin pazardaki standa gelirdim inan.. Ama senin ve benim sözümüz söz biliyorum. Kısmet öteki sefere kaldı galiba.

Hepsi 1’e not: Ev yerinde duruyordu geldiğimde. Sen mi durdurdun bilmem:)) İlgine teşekkürler canım

Bazılarına(!) not: Sek rakı bile içtim. Hem de ne çok..Korkun benden

ÖNCE BEN

2009-10-12T09:45:00.002+03:00

Alıp başımı gittim, şimdi evim almış başını gidiyor..

Biraz toparlanıp geliyorum.

Söylenecek söz, görülecek resimler var.

Ne çok özlemişim bir bilseniz...

Güzel bir hafta diliyorum; her birinize, tek tek...

OTURMUŞLAR;

2009-08-29T00:30:00.000+03:00

Ece’yi konuşuyorlar...
“Farkında mısın?” diye başlıyor Biri.. “sanki hayatında her şey normalmiş gibi davranıyor.”
“O’nun kendini onarma şekli bu” diyor Diğeri...

B- İyi ama içinde biriktirmiyor mu her şeyi..Zamanla patlamaz mı?
D- Sabırlıdır O. Hem arada hava delikleri açmayı biliyor.
B- Fazla suskun bu aralar..Korkuyorum
D- Söyleyecek sözü olmadığından değil, terbiyesinden susuyordur.
B- İşte beni korkutan da bu.. Sadece kayıt yapması..

Biri kalbi,
Diğeri beyni.

*************************
Karışığım biraz. ‘biraz’ dediysem; ‘çok’ anlaşılsın. Onarımdayım..Kamptayım..Biraz orda, biraz burda..

Bilgisayarsız, televizyonsuz, radyosuz, telefonsuz..Deniyorum..Aklıma geleni, aklıma geldiği anda uyguluyorum..Bazen kendimi çok seviyor, bazen kendime tahammül edemiyorum.. Kendime en tahammül edemediğim zamanlarda, soluğu Mahmutpaşa’da alıyorum.

Hayır! Mutsuzluk ya da bunalım falan değil benimki.. İç hesaplar, iç konuşmalar, iç dalgalanmalar gibi.. Bir yerlere sığamamak gibi...Bunun da kimseye bir zararı yok..Bana bile...

Bu not burada dursun..Hatırlamam gerekebilir..

KORKUYORUM...

2009-08-21T00:02:00.003+03:00

Tam da ‘cin atı’na binmiş,hiç inesim yokken, Asortik Krep’in bugünkü yazısı çıktı karşıma. Dün geceki haberlerden beri kafam bununla meşguldü zaten:((

63 yaşındayım ben. Doğduğumdan beri soluduğum,yaşadığım,var olduğum,her taşına,ağacına taptığım İstanbul’luyum. Benden eski hâlini Babam ve babaannemden dinlediğim İstanbul. Köşklerin sınırlarının yüksek yüksek beton duvarlarla sınırlanmadığı istanbul.. Her evin bahçesinin her türlü meyve ağaçları ve ulu çamlarla güzelleştiği İstanbul..Bahçelerinde su kuyularının,tulumbaların olduğu İstanbul. Bügün, görüntüsünü sadece geceleri sevdiğim İstanbul..

Eski köşklerin birer birer yok olup, yerini en fazla dört katlı apartmanların alışına şahit oldum biraz büyüdüğümde. Şimdiki hızı takip etmek mümkün değil.Beton beton kulelerin katlarını saymaya kalksanız,yukarı kalkan başınızı indirmekte zorlanırsınız. Eski küçük apartmanların bir günde yıkılıp, ertesi gün yeni yapılacak binanın temelinin atılışına başlandığını izliyorum. Bunların neden yapıldığı, kimlerin ekmeğine yağ sürüldüğü, kimlerin nelere teşvik edildiğini konuşacak değilim elbet. İlgilenen herkesin malûmu.

Benim içim kanıyor..Gerçekten böyle hissediyorum. Bedenimde, belli aralıklarla, uzuvlarımı kesiyorlar gibi acı duyuyorum. Salonuna gölge düşürüyor diye belediyeden adam çağırıp yarım asırlık çam ağaçlarını uyuza çevirdiklerindeki gibi..
Dükkânının tabelâsı yoldan görünmüyor diye en az 15 yıllık erguvan ağacını kökünden kestiren adama “inşallah senin de elini kolunu bağırta bağırta keserler bir gün” diye ağlayarak bağırdığım günkü gibi..

Bütün şehrin, ülkenin, ülke insanının çıkarının, geleceğinin, kaderinin sadece bir kişinin(!) iki dudağı arasında olabilmesinin verdiği acı ve çaresizliği içinde olduğum gibi..

KORKUYORUM...

Sadece 3.köprünün getireceklerinden değil..

Ben; pek yakında, bayramlarda artık Türk bayrağı yerine, balkonlarımızdan namaz seccadelerinin sallanması olasılığından da korkuyorum.
Ben 63 yaşındayım. Daha kaç yıl yaşarım bilmem. Ama benden sonrası için çok KORKUYORUM

Bu şehir bu kadar pisliği kaldırmıyor artık. Bu ülke bu kadar soygunu hiç hak etmiyor. GÖZÜNÜZÜ TOPRAK DOYURSUN- eğer bir karış toprağımız kalırsa tabii ki:((

SENİ SEVİYORUM SMGOON

2009-08-20T00:39:00.002+03:00

Ben uzaklardayken, annem gönderdiği bir mektupta "kestiğin tırnağı bile özlüyorum" diye yazmıştı.

Bugün, bunun ne demeye geldiğini, annemin hangi duygular içindeyken yazdığını o kadar iyi anlıyorum ki..

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN CANIM KIZIM.

TENEFFÜS

2009-08-18T19:07:00.003+03:00

Beynim ellerime ‘koş’ diyor, ayaklarima ‘dur!’..
Elerime ben izin verdim.
Ayaklarıma beynim..

Koruda güzel bir kahvaltıdaydım. Sıcacık kızlar arasında keyiflendim çok..Hâttâ o kadar keyiflendim ki, kaç sigara içtiğimi hatırlamıyorum..(iyi halt etmişim)

Otobüste, vapurda, minibüste gözüme çarpan ilginç tipler vardı(belki de ben onlar için ilginçtim)..

Eminönü-Tahtakale-Mercan’ın tozunu aldım gene(ayaklarıma kara sular indi)

Kafamda binbir proje ile, deniz kokusunu ala ala Kadıköy’e döndüm.

Yazı bitirmişim gibi, yılbaşı projelerinin ampulleri yanıyor kafamda(hâlâ öğrenememişim beş dakika sonrası için bile programlanmamam gerektiğini)

‘Boşveeeer. Ben senin bu hâlini seviyorum’ dedim kendime.

ŞEYTAN DİYOR Kİ;

2009-08-17T09:41:00.004+03:00

TAHMİN EDİN BAKALIM

2009-08-16T07:52:00.006+03:00

Şu fotoğraflar bana 'tek kelimeyle' neyi anlatıyor olabilir?

(Fotoğraflar netten)

İNDİRİMDEYİM:))

2009-08-13T12:09:00.000+03:00

Pek tuhaf bir başlık oldu,biliyorum..
Hemen açıklamazsam, bana bakışınız değişecek ve bu da beni üzecek..
Malûmunuz olduğu üzere, yaşım indirimi hak ediyor. Ben de hemen bir indirim kartı çıkarttım.Pek güzel bir şey. Hemen cüzdanıma yerleştirdim gururla.

Bugün ilk defa kullanırken de tatlı bir heyecan duydum.

Ne yazık ki meyhanelerde barlarda geçmiyor. Ben n’aapıcam şimdi? :))

ÖZET

2009-08-12T09:09:00.003+03:00

SENİ SEVİYORUM BİRİCİĞİM

2009-08-11T00:17:00.003+03:00

Bugün yanında olamıyorum ama okula başlarken yanındayım, SÖZ!!

İyi bir evlât, iyi bir yurttaş, iyi bir eş, iyi bir baba olacağına hiç şüphem yok.
Hayat sana hep doğruyu, iyi ve güzeli sunsun. İçindeki güzellikleri hiç bir olay, hiç bir insan çirkinleştiremesin. Hiç bir zaman kirlenme sen.

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN BİTANEM...

TAM DA BURCUMUN KADINIYIM

2009-08-09T18:51:00.005+03:00

Keçi burcuyum ya ben; ‘başaramam’ kelimesi yazmaz benim lûgatımda. Üstesinden gelemeyeceğim şey yoktur dedikçe, yukarıdan yeni bir kâğıt geliyor.. ‘bir de bunu dene bakalım’ yazıyor üstünde. Ben başardıkça, bir yenisi..bir yenisi daha..

Eğer yeniden doğuş varsa, bu sefer yukarıda sıkı bir pazarlığa gireceğim. “ben beceriksizin tekiyim. Tembelim.. Zayıf,zavallı bir kadınım. Elimden bir şey gelmez. Üstelik ne kendime, ne başkasına bir faydam olmaz. Sen beni yeniden gönderme Allah’ım, benimle zaman kaybetme” diyeceğim. Koskoca yaratan bilmez mi ne demek istediğimi? Bilir elbet.. Her şeye rağmen gene de göndermeye kalkarsa, nasıl bir insan olacağımı da göze almış demektir:))

Sayfamın başında Bostancı’daki evimin balkonundan bir görüntü vardı. O evden taşınalı yıllar oldu. Şimdiki bahçemdeki tek canlı kalan çiçeğimin resmi ile değiştirdim. Sayfamın sağındaki ‘Bakalım Kimler Ne Demiş’ bölümünde de temizlik yaptım biraz. Bloglarını kapatanları çıkarttım. Okuduklarımın da yazılarının güncellenmelerini göstermiyor nedense ama gene de kaldırmadım tamamen. Ridırdan takip ediyorum artık.Bazen ridır bile göstermiyor ya, olsun..

Yarım yamalak kalmış dikişlerim var. Bu hafta bitecekler inşallah.

Bu hafta doktor dolaşacağım. Göz-diş-KBB vs.

Feysbuk şeysine ısınamadım bir türlü. Açmak gelmiyor aklıma.

Çocuk kitapları okuyorum(büyük kitaplarına kafam basmadığından mı ne..)

Bol bol fotoğraf çekiyorum(Simurg’umun gözleri mi yaşarır, saçını-başını mı yolar bilemem)

Bir arkadaşım en korktuğu şeye yakalandı

Bir arkadaşım eşini kaybetti

Bazı arkadaşlarım çocukları için endişeli

Bir arkadaşım oğlunu askere gönderecek-hüzünlü ve endişeli

Ben mi??

Bildiğiniz Ece işte!!

KAYA GİBİ..

HEP DENGELİ..

İNSAN DENEN TUHAF CANLI...

2009-08-07T13:30:00.003+03:00

Kendimle o kadar meşgul olmaya dalmışım ki..

Bir yıkıntıdan sağ çıkmış ama derin yaraları varken, ilk önce kendi yaraları ile meşgulken, etrafındakileri pek göremiyormuş insan. Kendi kanamanı durdururken, yanında-yörende olanların ne halde olduklarını birden görüyorsun. Ya da birilerinden daha iniltiler duyunca, anlıyorsun ki; tek yaralı sen değilsin.Ne kadar zamandır kanaması sürüyor, bilememişsin. Unutuveriyorsun kendi çektiğin acıyı. Yardıma koşmak gerek diyorsun. Ama kimin, hangi yarası ile ilgileneceğinle ilgili öncelikleri tanımlaman lâzım.

‘Boşver, onlara da başkaları el uzatsın, onlar da kendi yaralarını kendileri sarsın’ diyemeyeceğin durumda kalabilirsin. Gücüne inanıp, sevgine güvenip, inançlarına sığınıp, uzatırsın elini. Ne kadar yardımın olur? Bilemezsin..Ama orada, onunla/onlarla olmak istersin. Senin varlığın güç verse bile yeter diye düşünürsün.

BÖYLE İŞTE...

Hepinizin ruhu aydınlık, kalbi huzurlu, yüzü gölgesiz olsun. Çok güzel günleriniz olsun.

http://www.diyemediklerim.com/uzgun-kadinlar-t18034/index.html

NE GÖKTE, NE YERDEYİM.

2009-08-02T22:08:00.002+03:00

Bu şarkının geri kalan sözlerini şöyle değiştiriyorum;
Bir çılgın hallerdeyim
Deli miyim ben neyim
Rahat duramıyorum.

İnsan bir işe yaramalı değil mi? Ben de işe yaramaya çalışıyorum bu aralar.
Uzun hikâye..

Anlatmak-konuşmak yerine dinlemek istiyorum şimdi.

Hadi anlatın.. Yüzünüzdeki mutlu ifadeyi hayal etmek istiyorum.

HEPSİNİN ORTAK NOKTASI;

2009-07-20T11:02:00.001+03:00

Sigara dumanı rengi oluşu. Televizyonum ve fotoğraf makinam da dahil. Gözümün gördüğü renk, bu aralar sadece bu.. Her yer ‘sigara dumanı’.. Yasak ya..Kışkırtıyor beni. Yasaklar aklımdan çıkmıyor. Tek karşı olmadığım yasak.. Son derece haklı bulduğum yasak. Belki zorlayacak ve beni eve bağlayacak ama biliyorum ki; benim kadar, sigarayı bırakmak isteyip de başaramayanlara bir kamçı olacak.

Her akşam kendime söz verip, her sabah ilk kahvemle yaktığım ilk sigarada kendimden nefret ediyorum. Şimdi bırakmak için doğru zaman değil diye kandırıyorum kendimi. O doğru zaman bir türlü gelmeyecek böyle giderse.

Öff... Ben biraz...????? n’aapiiim????

TERAPİM GELDİ:))

2009-07-17T23:43:00.002+03:00

İçinde gri barındıran bir çantam olmalıydı, oldu. Artık yeni pabuçlarımı giyebilirim.

RUHUM ARABESK

2009-07-14T15:05:00.002+03:00

Evet!! Ayıp mı? Hepimizin öyle olduğu zamanlar yok mu sanki? Belki ben biraz daha fazla ‘Arabesk’im. Selâmi Şahin’in kasetini dinliyorum. Daha doğrusu sadece bir şarkıyı evire çevire dinliyorum. Magissa’mın yurt dışında olduğu yıllardan beri dinlememiştim. Dün gece televizyon’da görüp dinlerken, içimi yaktı gene:((

Sen gittin ya, yaşantımın bir anlamı kalmadı.
Sen gittin ya, pencereme bir kez güneş doğmadı.
Sen gittin ya, senden sonra mutluluğum olmadı.
Senle geçen günlerimin değerini bilmedim.

Özledim, teninin kokusunu özledim
Özledim, sımsıcak nefesini özledim
Özledim, sohbetini, o sesini özledim
Gelmedin gözebeğim can yoldaşım gelmedin.

Sen gittin ya, gözlerimden yaşlar bir an dinmedi
Sen gittin ya, ellerimden resmin bir an düşmedi
Sen gittin ya, o gün-bugün inan yüzüm gülmedi
Senle geçen günlerimin değerini bilmedim.

Özledim, teninin kokusunu özledim
Özledim, sımsıcak nefesini özledim
Özledim, sohbetini, o sesini özledim
Gelmedin gözbebeğim, can yoldaşım gelmedin.

OPA AARDE

2009-07-13T10:34:00.003+03:00

YILLARDIR HASTASIYIM BU ADAMIN..

Geçen hafta, Okan Bayülgen’in (NTV-‘Senin Hikâyen’de) konuğuydu. 29 yıllık kırmızı süveteri ile, yumuşacık sesli, inanç dolu, kararlı, umutlu, inatçı..88 yaşına rağmen, hâlâ yapacaklarını aşkla anlatan..

‘Dünya barışını bu ülke sağlayacak’ derken; ülkesi, ‘yavru Tema’ları’, genç Tema’ları ile gurur duyan ve onlara güvenen.. ‘Beni yaşatanı, ben öldüremem’ diyecek kadar duyarlı...

Memleketin her köşesine anıtı dikilmesi gerekenlerden..

Daha çok yaşa sen ‘toprak dede’.. Sadece ‘yavru’ ve ‘genç’ Tema’lar değil ardından gelenler...Çabalarının hasatını alacak kadar çok yaşa!!

Foto http://img.negatif.com/photos/lowres/0/2/0/020704/e729666168a2ba222e73e6d9f7f21871.jpg

BUGÜN

2009-07-10T01:18:00.003+03:00

Mübarek gün..Tatildeyim..

Resim http://heartinprovence.blogspot.com/

BUGÜN BUNU DÜŞÜNDÜM

2009-07-09T00:20:00.001+03:00

Okumuş-didinmiş, olmak istediği ünvanı kazanmış,belki de olmak istediği değil ama gene de önemli bir yerde isim yapmış insanları düşündüm.. Sosyal çevresi, kendi konusu ile ilgili olanlarla kuşatılmış insanları.. Hayatlarından memnun mudurlar acaba? Yani istedikleri anda, ‘ben bıktım bu çevreden, biraz başıma buyruk yaşamak istiyorum ve çevremi de bambaşka insanlardan oluşturmak istiyorum’ demek kolay mıdır? Yıllar boyu saygın bir konumda iken, kendisine saygılı-mesafeli insanların bulunduğu, hep ciddî konuların konuşulduğu bir ortamdan, çok sıradan bir duruma geçiş yapabilir mi?

-Biraz hoppa, biraz ağzı bozuk olabilir mi?
-Çıplak ayaklarla çimlerde koşabilir, bir köpekle alt-alta, üst-üste boğuşabilir mi sokaklarda?
-Hiç kimseyi umursamadan, ayağına bir şıpıdık terlik geçirip her hangi bir köy girişindeki yalakta borudan akan suya avucunu dayayıp, dirseklerinden akıta akıta su içebilir mi?
-Köylünün sattığı karpuzu bir taşa vurarak parçalayıp, sonra da ısıra ısıra yiyebilir mi burnuna kadar bulaştırarak?

Bazı şeyleri yapmak, yapabilmek için yaşlanmayı beklememek lâzım. Konumunuz,titriniz ne olursa olsun, koyverin kendinizi..Hayat kısa. Hiç kimse kendi hayatını size bağışlamayacak. Sadece sizin icin biçildiği kadarını yaşayacaksınız.

SADE VATANDAŞ OLMANIN DAYANILMAZ MUTLULUĞU İLE;
Ben bunların hepsini yaptım, yapabilirim. Ne güzel özgürlüktür bir bilseniz....

BUGÜN BUNA GÜLDÜM

2009-07-08T11:14:00.002+03:00

Bir şeyler aranırken, ekrana bir şey ‘pırt’ladı, ‘tık’ladım, okudum, bilgilendim,http://www.kimisatis.com/

‘BOYUM UZADI’:))

BUGÜN BUNU GÖRDÜM

2009-07-07T00:51:00.003+03:00

Yolun ortalık bir yerinde görmememiz gerekenleri ne güzel saklıyor tabiat. İnsan denen canavarın zararlarından kurtulsunlar, varlıklarını sürdürebilsinler diye sanki.

Bahçemdeki yabanî otlara dokunmuyorum uzunca bir zamandır. Doğal bir yeşillik sarıyor. O yeşilliklerin arasında neler var acaba diye, gözlüğümü takıp çıktım bu sabah.

Mine çiçeklerinin mavi olanı gibi, beyaz ve turuncusu da vardır. Uzun yıllardır beyaz ve turuncu olanları çarpmamıştı gözüme. Bahçemde bulunca çok sevindim.

BUGÜN BUNLARI ÖĞRENDİM;

2009-07-06T10:39:00.003+03:00

1- Birisi bana ‘otekoloji’ ve/veya ‘sinekoloji’ nedir? Diye sorsa, hiç düşünmeden; otekoloji= ot bilimi, sinekoloji=sinek bilimi derdim.

Gülmeyin!!
Kulağa çağrıştırdığı şey, bu..

Halbuki çevre şartları içinde tek bir canlının incelenmesine ‘otekoloji’, farklı canlı türlerinin oluşturduğu toplulukların incelenmesine ‘sinekoloji’ denmekteymiş.

2- Çook sevdiğim kır menekşelerinin bu renginin de olduğunu yeni öğrendim.

Daha çoook çalışmam lâzım, çookk..

Not: Menekşe için buraya..

BİR PAZAR GÜNÜ DAHA..

2009-07-05T12:24:00.007+03:00

Dün sabah Magissa’m geldi. Öğleden sonra börülcem(görümcem olur)e gittik. 3 yıldır evine girmemiş olduğum hatırlatıldı. Şaşırdım. Şaşırmadığım şey ise; sıkı bir sigara yasağı uygulanışı idi. Aile sigaradan nefret ettiği gibi, evde tabla bile bulundurmuyor. İşkence gibi:((

Akşam, birlikte yemeğe gidildi. Sigara içebilsem, daha da keyifli olacaktı. İzin vermediler, zaten mekânda da izin verilmeyen yerde oturuldu. Belli bir saatten sonra ben karıncalanmaya başladım tabi. Eve dönünce, arayı kapattım(kapatamaz olasıca..).

Bu sabahın erkeninde bahçeme baktım. Yerinde olmayanlara hüzünlenmek yerine, olanları yakın plâna aldım. Mercanım kurtuluyor..Sinyalleri verdi. Tüylü cüceleri affettim. Göstergesi olarak da, arka tarafa sakladığım su kaplarındaki suyu tazeledim.

Hala-yeğen IKEA’ya gittiler. Ben de bilimsel çalışmalar(!)ıma döndüm. Uzun zamandır yapmak istediğim bir şey için internetten bilgi topluyorum. Zamanı geldiğinde paylaşırım, yardımlarınızı-desteklerinizi isterim.

Yolun çok başındayım. Bu yolda ödemem gereken çok borç var. Aslında hepimizin borcu bu.Çok mu gizemli oldu? Olsun!!

Haydaaaa!!!! Bu resimler nerden karıştı ki şimdi? Benimle ne alâkası var?? Madem karışmış,dursun. Vardır bunda da bi hikmet..

HEPİNİZİN ‘pazar’ı aydınlık olsun..

DÜN PAZAR,BUGÜN YİNE PAZAR..

2009-07-03T17:51:00.002+03:00

Dört gün sokağa çıkmamıştım. Evin kapısını sadece çöpü almaya gelen kapıcıya açarak geçti. Yattıkça yatası, kapandıkça kapanası geliyor insanın. Ne büyük hata!!

Dün, evimin önündeki pazarcıların cıvıltısı(!) beni yerimden-yurdumdan etti. Biraz ot alayım diye attım kendimi dışarı. Hiç bir şey almasam bile, sebze tezgâhlarını seyretmeyi seviyorum. Şu son yıllarda, pazar tezgâhlarında, hiç bir şeye benzetemediğim şeylerle karşılaşıyorum. Çok fena taktım kafaya şu genleri değiştirilmişlere. Portakal büyüklüğünde, yusyuvarlak yeşil kabaklar var meselâ. ‘Ne işe yarıyor bu?’ dediğimde, ‘dolma kabağı’ diyor pazarcı tüm doğallığıyla. Sanki çocukluğundan beri o biliyor da, ben nasıl bilmez mişim edasıyla. Bir de vaktinden evvel tezgâhta yerini almış kızılcık gördüm bir ay evvel. Bayılırım kızılcık reçeline. ‘aaa, daha çok erken değil mi?’ dedim adama. ‘yok abla, bunları serada yetiştiriyoruz biz, epeydir var’ dedi. Üzerindeki etikete baktım, ‘bilmemne domatesi’ yazıyor. ‘DOMATES’... Yazmasa, tanımak mümkün değil. Kızılcıktan hiç farkı yok. Boyu, rengi, aynı; bildiğin kızılcık.. Tüylerim diken diken oldu. Ben çok korkuyorum bu işin gidişatından. Allahtan, maydanozla aram yoktur. Şimdiki maydanozlar asma yaprağı kadar. Semirmiş de semirmiş..

Karar verdim..Saksılarda yetiştireceğim kendi ihtiyacımı. Hele bir doğru-dürüst toprak bulayım,görün bak..

Bu sabah da, önce k.valideme gittim, karşılıklı kahvelerimizi içtik. Daha sonra, Kadıköy’e Cuma Pazarı’na gittim. Salı Pazarı’nı Allah’ın unuttuğu bir yere taşımışlar. Değişik bir şeyler bulma hevesi ile yürüdüm durdum o sıcakta. Kumaşları eşeledim, aksesuarlar buldum, öğlen sıcağı başlamadan da servise binip geri döndüm. Neyse akıl etmişler de servis koymuşlar.

Artık bir bahanem kalmadı. Hemen dikiş odasını faaliyete geçirmem lâzım. Uyuşukluğun âlemi yok.. İçinde gri barındıran bir çantaya acilen ihtiyacım var.

GÜVEN KENDİNE..YAPARSIN SEN..

2009-07-01T10:50:00.001+03:00

En mutlu insanlar, kafayı en az çalıştıranlar mıdır acaba? Ya da en az bilenler?
Az bilince, kafayı yoracak bir şeyler de çıkmıyor ya hani..Onun için şeyttiydim..

Geçmişi ile bağını koparmış akıl hastalarını, alzaymırlıları falan gördünüz mü? Hep mutlu bir ifade vardır yüzlerinde. Tabi beyinlerinin içinde neler döndüğünü bilmiyorum ama, sanki hep o anda yarattıkları bir şeye gülüyorlarmış gibi gelirler bana.

Bazı bilim adamlarının da hafif çatlak olmaları aşırı bilgi yüklenmekten kaynaklanıyor olmalı.Devreler karışıyor ve düğümlendiği yerden de aşınma başlıyor galiba.

Aşırıyı bırak, normali bile yükleyemiyorum ben. Bunu farkettim. Yaşla mı ilgisi var bilmiyorum. Okuduğum en basit şeyi bile dönüp tekrar okuyorum. Okuduğum bir cümleden kayıp gidiyorum başka bir yere. Sayfanın sonuna gelmişim ama sadece beni kaydıran cümleye takılmış kalmışım.. Hadi sil baştan..Aynı paragrafı tekrar tekrar oku.:((

Haydaaa!!! Hani kendime sözüm vardı? Hani devamlı vızırdanan yaşlılardan olmayacaktım?

Hadi kızım Ece!! Bu durum geçici.. Kafanı toplayıp okuyup, okuduğunu anlayacak konsantrasyonu sağlarsın sen..

‘Yaşam sevgisi bir kültürdür’ demişti ya Çetin Altan, şimdilik bu kültürünle yetin. Didikleme fazlasını..

SUSKUNLUK

2009-06-29T20:05:00.002+03:00

Hiç konuşmadan kaç saattir rekorunuz? Hiç farkına varmamışsınızdır belki de.. Benim rekorum iyidir bu konuda. Hiç bir konuda rekorum yoktur da, bu işte elime kimse su dökemez.

Çoook eski yıllarda, bekârken oturduğum evde(hani şu lâğım suları basan ev), televizyonum yok, telefonum yok, radyom yok.. Yok oğlu yok...Evde ses çıkartacak ya da sesime karşılık verecek hiç bir şey yok anlayacağınız. Pardon!! Sadece dikiş makinam var.

İşten eve geldiğimde, servisten ‘iyi akşamlar’ diye ayrıldığımdan itibaren ağzım açılmıyor. Sabah işe giderken de, kahvaltıdan sonra dişimi fırçalamanın dışında servise binerken ‘günaydın’a kadar ağzım açılmıyor.

Evim Göztepe’de, servise bindiğim yer Bağdat Caddesi’nde. O yol biraz uzakça. Servisin biraz geç geldiği bir sabahtı. Hava soğuk..Minibüs’te şöförün yanı benim..

Uzunca bir bekleyişten sonra gelen minibüs’e attım kendimi. ‘Günaydın’ demek istiyorum, dudaklarım yapışmış. Ağızımdan ‘mmuueeaa’ diye garip bir ses çıkarken, dudaklarım ayrıldı birbirinden. O sabah, ses çıkartan ve bana da ses çıkarttıracak bir şey almaya karar verdim evime. Aynı günün akşamı, koca bir müzik seti ile döndüm eve. Uzun zamandır sakladığım long pleylerim eşliğinde şarkılar söyleyip dudaklarımdaki mühürü çözdüm. Sonraki zamanlarda da Bebek girdi hayatıma zaten; bol sesli, bol kahkahalı..

Bugün gene bir rekor kırdım. Mühürlüyüm..Birazdan yemek yiyeceğim ve mühür bozulacak.
Gün boyu, ajandama iliştirdiğim çok eskiden kalma bu karta takıldı gözlerim...Arkasında, o çok tanıdık el yazısı ile ‘Honey; on our third anniversary the card speaks for itself and me! –yours forever- S...’ yazıyor.

Bugün, her 29 Haziran’da olacağım gibi, o kaplumbağayım ben.

OLANLAR, OLABİLENLER,OLMASI GEREKENLER

2009-06-28T23:11:00.003+03:00

Bu haftayı oldukça hareketli geçirdim. Sosyal yaşamın içine yavaşça karışmak hem heyecan verici, hem keyifli, hem yardımcı. Yeniden hatırlamaya başlıyorum.

Son yazımı yazdığım günün akşamı, bir arkadaşımızın, elimize doğan kızının yeni yaşını, çayır-bayır üzerinde, denize nâzır kutladık. Genç sanatçılarla bir arada idim.

Haftanın son iş günü akşamı, çok değer verdiğim iki dostumu ağırlamaya çalıştım. Umarım benim kadar keyif alabilmişlerdir.

Cumartesi sabahı ile ilgili bilgiyi Lâle’m verdi zaten. Ben bir kere daha söylemeliyim ki, müthiş keyifliydi. Kendimi kızımın evindeymişçesine rahat hissettim. Aynı hizmeti bana geldiklerinde de bekliyorum, bunu kendisine de bildirdim:)) Teşekkürler Nalân’cığım.

Bugün ise, tam bir tembellik içinde, kanapeye devrilip Lâle’min hediye aldığı kitabı okumaya başladım. Okuyabilmem için yeterli ortam hazırdı zaten. Gürültü yok, televizyon yok, telefon çalmadan geçen zaman..

Yarın yeni bir hafta..Bakalım neler getirecek.. HEPİMİZE İYİLİKLER GETİRSİN..
Çok zorlanmadan, çok zorlamadan, kendiliğinden ortaya çıkan güzellikler yüzünü gösteriyor bazen..Hem de bu yılın modasına uygun..

DAĞILMIYORUM,DAĞITIYORUM:))

2009-06-24T13:05:00.001+03:00

Simetri hastaları vardır hani..Benim kayınvaldem gibi:))
Çok düzenli bir kadın olmama rağmen, simetrik duran bir şeyler beni rahatsız ediyor. Duvarda duran tablo-resim vs. gibi şeyler hele.. Yan yana olmalarını istiyorsam eğer, biri diğerinden daha aşağıda durmalı, sehpa üzerine koyduğum objeler tam ortada olmayacak meselâ. Hani uzun yemek masalarında tam ortaya bir şey koyup da, iki kenarına, birbirinin eşi mum-şamdan-ya da her neyse- konduğunda, gözümü oyar benim.Benimki de asimetri hastalığıdır belki:))

Kayınvaldemin evi öyle.. Hiza bozulmayacak asla!! Rahat rahat yürüyebildiği dönemlerde, kırk kere kalkar, ya örtüyü düzeltir, ya üstündekilerin milimetrik bozukluklarını düzeltirdi. Haaa.. bi de halı saçakları taranmış saç gibi duracaktı illâ. Zorla eğilip, tek tek düzeltirdi ipleri. Bizim kızlar küçükken, ve O Ankara’dayken, kalmaya giderdik. Kızlar, evdeki alışkanlıklarını babaannenin evinde de sürdürüp, her şeyi karıştırıp, oynamak isterlerdi. Gün içinde dağıtılıp ortalığa saçılan şeyleri, her gece toplayıp düzenlemeden yatmazdı. O öyle olunca, gelin olarak ben de işin ucundan tutmak zorunda hissederdim. Çocuklar benim ya..benim toplamam gerek diye.. Yorulurdum,sıkılırdım vallahi..Ama diyemezdim tabi; ‘yarın sabah gene dağıtacaklar nasıl olsa’ diye.

Bizim evde yaşadığı yıllarda, kızların oyuncakları bile bir hizaya sokulur, teker teker alınıp oynamaları sağlanırdı.

Şimdi, bir yardımcısı var. Ancak yürüteçle yürüyebiliyor. Dışarı çıkamıyor. Benim evimi göremedi.Gelemiyor, getiremiyoruz. Gelebilip görebilseydi eğer, gelini olduğum için utanç duyardı her halde.. Ben hiç utanç duymadan, hâlâ, darma-duman(ne demekse) yaşıyorum. Vallahi derdim değil. Neden derdim değil, onu da bilmiyorum ya.. İşin acaip tarafı; alıştım bu derbederliğe galiba.. Daha bir yaşadığımı hissediyorum sanki:))

Marmaris’li arkadaşımı yolcu ettim dün gece. Bugün evle ilgilenmem gerekir aslında ama ben, akşam gideceğim bir arkadaş toplantısı için hazırlanıyorum. Evet, anca sabahtan başlarsam kendimi şekle sokabileceğim. Tırnağımı yaparken, aklıma kaşım geliyor. Kaşımı hallederken, saç boyamam gerektiğini hatırlıyorum. Saçma sapan, şuursuzca dolanıyorum işte.

Gece eve dönmeyeceğim için, sabah evimin dağınıklığının içinde bulacağım kendimi. Bir sihirli değnek düzene soksa bari. Yayılmak,yayılmak,yayılmak istiyorum. Hiç ev işi yapasım yok. Değişiyorum galiba. Allah sonumu hayır etsin.

BAZEN..

2009-06-22T13:17:00.004+03:00

Bir hanımın eli taşa değse can verir

Bir büyüğün ayakta durabilmesi, küçüklerin desteğine bağlıdır.

Karanlıklar içinden bir güneş doğar.

BENİM İÇİN

2009-06-16T23:01:00.004+03:00

Yaş almakla gelen en güzel şey; değer kazanmandır. En azından, kendi gözünde:))

Gençken yaptığın hataları yapmazsın. Deneyim kazanmışsındır yaşadıklarınla.

Güzelliğin gitti-gidiyor diye endişelenmezsin. Güzelliğin; ‘güzel görünmek’ten öte bir şey olduğunu anlamışsındır.

Kendini hiç bir halinle beğenmediğin gençliğine inat, her şeyinle kendini sevmeye başlarsın. ‘olmaya çalışmak’ bitmiştir. Ne olacaksan/olabileceksen, olmuşsundur zaten. Olamadıkların, önemini yitirmiş, olabildiklerinle yetinmek önem kazanmıştır.
Mutluluğu daha çabuk bulmaktır yaş almak. Başını yasladığın bir anne göğsü, yerini, omuzuna yaslanan bir evlat sevgisine bırakmıştır. Annene verdiğin mutluluğu evlâdından almaya başlarsın. Evlâdına verdiğin mutluluğu, torunundan toplamaktır

İlk tören, ilk kep, ilk fraklı görüntü, sonsuz mutluluktur. Buruk bir gururla göz yaşı dökmektir. Tek eksikle bile olsa, bütün ailenin bir arada olabilmesine şükretmektir.

Mutluluk; mutlu olabilmektir. Bu da bir sanattır.

BİR SEBEP LÂZIMDI..

2009-06-15T21:20:00.002+03:00

Bebek gittiğinden beri, içimi tam anlamı ile boşaltamadım ben. Görümcemin eşi, “kendini rahatlatabildin mi?” diye sormuştu bana. “hayır..ağlayamıyorum.. Ama bir gün, çok alâkasız bir zamanda ve çok alâkasız bir sebepten, belki cama biri taş attı diye, belki üstüme kedi atladı diye, belki de ayağım taşa takıldı diye hüngür hüngür ağlayacağımı biliyorum” diye cevaplamıştım.

“Bak, bahçeyi senin için güzelleştiriyorum, havalar ısınınca, seni tekerlekli sandalye ile dışarı çıkartacağım” demiştim Bebek’e. Çok sevinmişti..

Bu sabah Antalya’dan gelip, daha evime girmeden ilk işim bahçeye bakmak oldu. Raf devrilmiş, bütün saksılar yerlerde, topraklar taşa yayılmış, bahçe perişan olmuş.Gözüm gibi baktığım mercanımın yeni sürgünleri kırılmış,yenmiş,üzerinde yatılmış. Daha çantamda anahtarı ararken başladım ağlamaya..Yüksek sesle; “hem sen gittin, hem bahçe” diye hıçkırıklarla..

Çok kızdım. Çok kırıldım. Çok üzüldüm.Sebep kedi yavruları oldu..Pek de alâkasız bir sebep olmadı. Ama iyi oldu. İyi geldi cüceler....

AYYHHH!

2009-06-15T11:19:00.001+03:00

Durun azıcık..Sinirimi yatıştırayım, gelecemm..

Bahçemdeki, pencere içindeki, duvar dibindeki, raf üstündeki çiçeklerim külliyen mahvolmuş..

Dört bacaklı tüylü cüceler!! Kaçabildiğiniz deliğe kaçın. Derhal.. Sinirim yatışana kadar gözüme görünmeyin. Üç günlük keyfimin içine ettiniz be!!!:(((

KORKMAYIN SAKIN..

2009-06-11T13:55:00.001+03:00

YAŞLANMAK GÜZELDİR. Yaş almaktır sadece. İhtiyarlamak ise başka bir şeydir:))

Daha az yersin

Daha az uyursun

Daha bol zamanın olur

Daha çok dinlenirsin

Araba kullanmaz/kullanamazsın.Trafikte sinir olmazsın.

Okul telâşların-endişelerin bitmiştir.

Hamile kalma korkun kalmamıştır artık

Elle-sözle sarkıntılık etmezler

Tırnakların kaplumbağ kabuğu gibi olmuştur, kırılma derdi yaşamazsın

Kirpiklerin dökülmüştür, rimel sürmezsin. Fondöten sürmezsin, yüzündeki derin çizgilere dolunca iğrençtir çünkü. Zaten, yakın gözlük arkasından makyaj yapmaya çalışmak da abestir.

Modayı takip etmezsin, bin senelik kıyafetlerini rahatlıkla giyersin.

Daha az harcama yaparsın

Kılını-tüyünü görmezsin. Gözlükle bakmadıkça rahatsız olmazsın.

Çocukların için endişelerin azalmıştır. Ne olmuşlarsa, olmuşlardır artık.

İstediğin kadar saçmalarsın, yaşına verirler, hoş görürler..

Ve daha bir çok şey....

‘Ömrün geçiyor be anacım’ deme Seden’ciğim. Ben istemesem de geçecek nasıl olsa. Bari keyifli yanları ile tesellî bulayım:))

‘İLKEL’

2009-06-10T20:29:00.006+03:00

Ben bu kelimeyi doğru yerlerde ve doğru kişiler için sarfederim.

Peru hükûmeti, Yağmur Ormanları’nı yabancılara açmayı düşünüyormuş. Petrol ve kereste için...

Bir avuç Amazon yerlisi, hükûmete savaş açmış. Ateşli silâhlara karşı; oklarla, mızraklarla, taşlarla...Aynı bizim Bergama köylüleri gibi.. Çırılçıplak, gerçek insanlar..

HELÂL OLSUN SİZE...
MEDENİYETİ, ‘YOK ETMEK’ ZANNEDENLERE DE YUH!!

BELLİ BİR BAŞLIK YOK

2009-06-09T10:08:00.000+03:00

Kendimi bildim bileli kilo almaya uğraşıyorum ben. Sakın şımarıklık olarak almasın kilo vermeye çalışanlar. Bilsinler ki; kilo alamamak, kilo verememekten daha sinir bozucu. Kayıplarım kilo ile, kazançlarım gram ile oluyor. Haftada bir tartılıyorum şimdi. Üçyüz gram bile alsam bayram ediyorum. Evde yürüyüşüm bile değişiyor. Daha yavaş hareket ediyorum ‘aman gitmesin’ diye..

İki iş arasında kendimi kanepeye atıp mutlaka dinleniyorum. Dün, sadece yemek yedim ve yattım hep. Tembellik günü idi benim için. Hiç bir şey yapmadan sadece yattım. Radyoda bir Türk müziği kanalı eşliğinde uykulara daldım. Derken, aklıma geldi ki, içine bolca sarımsak boca ettiğim ‘cacık’ sebep buna.. Bayılıyorum içinde sarımsak olan her şeye. Bazen de abartıyorum işte. Yakında barbunya ve patlıcan salatası ikilisi girer hayatıma. Yaz mevsiminde ‘olmazsa olmaz’larımdandır. Taze barbunya taze domatesle..Zamanını bekliyorum.

Bugünü de evde geçireceğim. Artık çamaşır yıkasam iyi olacak:)) Yarın mecburî bir iş için Kartal’a gitmem lâzım. Üşeniyorum.

Ağzımın kenarında bir yırtık(gibi) oluşmuş. Diş fırçalarken ve yemek yerken ayrılıyor ve acıyor. Bilmediğim bir vitamin eksikliğinden olabilir. Çiğdem’ciğimin gönderdiği zeytinyağında kudret narı mucizesinden sürüyorum(sağol Çiğdem), düzelecek gibi görünüyor.

Yazlık pantalonlarımı giyip bir denemem lâzım. Bol gelecekleri kesin.. Revizyondan geçirmeli. Yaz bitene kadar onları dolduracak popoya ulaşabileceğimi sanmıyorum zira.

Şapkalarımı nereye kaldırdığımı bilen var mı?
Önemli bir nedenim var güneş ve sıcakta olmamamı gerektiren.
Bir ara, çok ihmal ettiğim doktor kontrollerine de gitmem lâzım artık. Yaş ilerliyor..

Kedi yavrularının talan ettiği saksılarımın ve köküyle dışarı çıkarttığı çiçeklerimin topraklarını yenilemeliyim. Nedir bu kedilerden çektiğim benim:))

Sıcaktan bunalan varsa, benim eve gelsin. Zaman zaman hırka giymek bile gerekebiliyor.

Kış gelse de çorba içsek..

AŞK;

2009-06-07T10:34:00.000+03:00

Her yerde..her şeyde..
Yaşadığım yere aşığım..En çok, İstanbul’un bu yakasına aşığım. Halâ eski güzelliklerinden sakladıkları var. Avrupa yakasında hangi ana caddenin yanında kaldırımlarda yürürken kiraz ağacı, Malta eriği, iğde ağacı, ıhlamur ağaçları görürsünüz? Yürürken kafanıza hiç dut düşmüş müdür? İsterseniz gelin itiraf edin; bir çok yerde yürüyecek bir kaldırım bile bulamadığınızı..

Burası aşık olunası bir yer..Ve ben aşığım..

Evimin tam karşısındaki apartmanın bahçesinde erik ve kiraz ağaçları var. Burası ara sokak ama ana caddede o kadar çok Malta eriği ağacı var ki..Üzeri pıtrak gibi, sapsarı meyve dolu..

Her sabah, kalkar kalkmaz bahçe kapımı açıyorum ve temiz havayı ciğerlerime dolduruyorum. Aşkı kokluyorum.. Hercai menekşelerin yüzündeki ifadeyi okuyorum. Anlamlı insan yüzleri gibi.. Her birinde ayrı anlam var. Renklerine göre, yüz çizgilerine göre hepsi başka bir şey anlatıyor gibiler. Bakışıp anlaşıyoruz. Bana ‘çatlak’ deyin isterseniz, ama gerçekten çok şey anlatıyorlar bana. Ben de onlara.

En yeni eğlencem; ne ara doğdukları belli olmayan 4 minik kedi yavrusunun oynaşmasını izlemek. Yavruların oyunlarını seyretmek müthiş keyifli. Sallanan minicik bir yaprakla bile dakikalarca oynayabiliyorlar. Yüksekteki bir dalı yakalamak üzere uzanıp sırt üstü devrilip yuvarlanmaları ve yılmayıp ısrarla aynı hareketleri tekrarlamaları çok komik.. Anaları yanına yaklaştırmıyor kimseyi. Muhtemelen baba olan kara kediyi yavrularından uzak tutma çabası görülmeye değer ve bazı insan görünümündeki anne(!)lere de ibretlik..

16 Haziran itibariyle hobi odasının açılışını yapacağım(inşallah).Yeni projeler hayata geçmeyi bekliyor. Malzemeler ve ben hazırız.. Yapılacaklar belli..Yapılacakları alacak olanlar belli..Aşkla atılacak adımda sıra..Az kaldı az..‘Sandık İçi’ dolup taşacak. SÖZ!!

VERDİĞİM GEÇİCİ RAHATSIZLIK İÇİN ÖZÜR DİLERİM

2009-06-05T16:44:00.007+03:00

Hissettiğim gibi yaşamak değil, yaşadığım gibi hissetmek istiyorum. Zamanla kol kola girdik demiştim ya, öyle sıkı sarılıyoruz ki birbirimize..Birimiz diğerinden geri kalacak diye ödümüz patlıyor. Kafamın içindekiler çabucak oluversin istiyorum. Çok tez canlıyım ben. Aklıma gelen şeyi hemen uygulamaya sokamazsam çok huzursuz oluyorum. Yanımda-yöremde olanlar bunalabilir, o derece yâni.

Evim istediğim kıvama gelemiyor bir türlü. Verilecek,götürülecek bir takım şeyler var. Barınaklara gidecekler, yardımcı hanıma verilecekler, çocuk yuvasına götürülecekler, kapının önüne koyulacaklar vs. Bunlar için başkalarına gereksinimim var. Başkaları ile benim zamanım uymadığından, bekleştikleri oda iptal..Önümüzdeki hafta için umudum yüksek.

Müze gibi evleri sevmiyorum. Çok şık evlerde de yaşayamam. Yazlıklarına bile kadife perdeler, kristal avizeler asan kadınları anlayamıyorum. Benim evimde her şey rahatça kullanıma açık olmalı. Evin her yerini çok rahat dağıtabilmeli, her yerinde yaşayabilmeliyim. Bana gelen arkadaşlarım da benim kadar rahat olabilmeli. Hattâ mutfağıma bile girip, kendi çay-kahve servislerini yapabilmeliler.Bence bir mahzuru yok. Bilen bilir:))

Hobi odam büyük ölçüde tamamlandı. Bir-iki küçük ayrıntı var ama acelesi yok. İnce ayarları da çalışmaya başladığımda yapacağım.

Bugün eve sığamadım. Sabah K.valideme gittim. Daha sonra Kadıköy’e..Yeni projem için boyaya ihtiyaç vardı. Dükkânda kendimi kaybedercesine, her şeyi inceledim. Yeni neler çıkmış, ne neye yarıyor vs. sıkı bir çalışma yaptım. Adamlar beni kovmadan, iki renk boya alıp çıktım.

Çarşı içinde dönerli pide yedim. İkinci el kitapçılarda eski modelleri karıştırdım. Sıcaktan bunalmış bir halde evime döndüm. Nisbet yapmak gibi olmasın ama; evde klima varmış gibi..Hırka bile giydim..Yemin ederim. Yaz sıcaklarında hiç bunaltmayacak anlaşılan. Bu da demektir ki, ben evden pek çıkmayacağım. Zaten ev kuşuyumdur. Sevmem pek sokaklarda olmayı. Ancak çok cazip doğa içi gezi önerileri ile tahrik olabilirim. Bilgilerinize..

Oda düzenlemesi vs. derken, bahçemi çok ihmal ettim. Bir çok çiçeğim küsmüş bana. Lilyum açtı. Açmayan tomurcuklar da yolda..

Şu saksıdakileri, seneye bahçeye dikmeyi düşünüyorum. Yasemin,hanımeli ve begonvil. Önce ev sahibim ve yöneticiyi tavlamam lâzım. Çaktırmadan, yavaş yavaş bahçenin ortalarına doğru giriyorum zaten. Seneye bütün bahçeye yayılmak niyetindeyim. Bakarsınız daha sonraki sene bir de ‘kondu’ yaparım. Nasıl olsa zaman içinde tapu verirler. Hep öyle olmuyor mu zaten?

Dün pazarımız kurulu idi. Benim de pişiresim vardı. Bir haftalık yemeğimi hazır ettim. Ye allah ye..Tansiyon normale döndü, kilo da yerine gelmeye başladı. Sırada bakım var. Saçlar kestirilmeli, cilde önem verilmeli, üst-baş toparlanmalı. İnsan içine çıkılacak hâle gelmeli. Hem de bir an evvel..

Kendimi seviyorum. Evimi seviyorum. Sizi seviyorum. Hayatı ve yaşamayı seviyorum. Daha ne olsun?

HAFTA SONUNUZ GÜZEL OLSUN. RUHUNUZ VE BEDENİNİZ SAĞLIKLI OLSUN.

KIRK DEVRİLDİ BİLE :((

2009-06-04T09:52:00.000+03:00

NASIL GEÇTİ HABERSİZ
Nasıl geçti habersiz o güzelim yıllarım
Bazen gözyaşı oldu, bazen içli bir şarkı
Her anını eksiksiz dün gibi hatırlarım
Dudaklarımda tuzu, içimde yanar aşkın
Hani o saçlarına taç yaptığım çiçekler
Hani o güzel gözlü ceylanların pınarı
Hani kuşlar, ağaçlar binbir renkli çiçekler
Nasıl yakalamıştık saçlarından baharı
Ben hala o günleri anarsam yaşıyorum
Sanki mutluluğumuz geri gelecek gibi
Hala güzelliğini kalbimde taşıyorum
Dalından koparılmış beyaz bir çiçek gibi

Güfte: Nihat Asar, Beste: Teoman Alpay

ZAMAN...

2009-05-30T09:53:00.002+03:00

Yattığım yere sabah güneşi vuruyor.
Akşam güneşi güzele, sabah güneşi çişliye gelirmiş.
Benim yattığım yer yanlış anlaşılan. Değiştirmek gerek. Hem güzelim hem çişli değilim çünkü.

Günlerdir hummalı bir çalışma içindeyim. Ev, devamlı taşınma halinde. Her taraf her tarafta. Kafamın içindekileri uygulayabilmek için gerekli enerjiyi bulamıyorum. Abuk-subuk işlerle zaman kaybediyorum.

Çerçevelere koyulacak resimlere karar vermek için, bütün fotoğrafları elden geçiriyorum. Birkaç aydınlık fotoğraf buldum. En içten gülüşlü, en sıcak olanlarına karar vereceğim. Yapılacak ilk iş bu imiş gibi..

İki senedir tansiyon ilâcı kullanıyorum. Nasıl olsa ilâç kullanıyorum diye, hiç ölçme gereği duymadım. Hata imiş meğer.. Duyduğum lüzum üzere ölçmeye başladım. Sonuç olarak, Sema ikinci bir ilâç daha verdi.İki gündür normale indi neyse.

Pazartesi günü İkea’ya gittik. Semoş ve K.Neco ile.. Düşündüğüm hobi odası için rafları aldım. Montajını bu pazar yapabileceğim ancak.

Dün, çok renkli bir perde aldım. Kumaşı hemen yıkadım.Dikmek için kurumasını bekliyorum. O odadaki hastalık hatırlatan ne varsa değiştirmek istiyorum. Çok renkli ve iç açıcı bir oda olsun istiyorum. Yapılacak her şey para ile sınırlanıyor ama ben minimum masraf ile maksimum kullanım mekânı yaratabilirim nasıl olsa.

O oda düzene girince, sanki bütün hayatım düzene girecek gibi hissediyorum. Çabam bu yönde...

Bugün, bir arkadaşımla Rumeli Kavağı’na yemeğe gideceğiz. Değişiklik olacak.

Bu blog artık hüzün taşımak istemiyor. İçimde yaşadıklarım bende kalsın. Saçılmasın etrafa..Dışımda yaşadıklarımı paylaşalım diyorum.

Son gün, son saatleri hafızamdan silmek istiyorum. Siz de silin..

Bizi hep böyle hatırlayın.Ben de buna çalışıyorum.

MAYIS

2009-05-23T10:12:00.004+03:00

Yılın en sevdiğim ‘ay’ı olmuştur hep.
En sevdiğim kokulu çiçeklerin, bazen sıra ile, bazen topluca açtığı zamandır.
Erguvan, leylâk, mor salkım, hanımeli, filbahri, pittosporum(Türkçe adını bilmediğim bir ağaç).

Dün sabah k.valideme gittim. Bahçe kapısının üzerini saran kayısı rengi güllerle, bordo kadife güllerinin birbirinin içinden geçmiş muhteşem görüntüsü içinden geçmek tepe çakramı açtı:))

Sokağın iki yanındaki akasyalar şiddetli rüzgârlara dayanamayıp çiçeklerini dökmüş yerlere. Ihlamurlar çiçeklenmiş, iğde ağaçları bolca yapraklanmış; çiçeklenmeleri yakındır.

Buradayım!! Biraz orada(!), biraz burada.. Yazmayışım mutsuzluk ya da umutsuzluktan değil. Yapmam gereken bir takım işler var.Zorunlu..

Acil çıkış kapısına yöneldim. Bir de ayağıma çelme takan şeyler olmasa, daha hızlı ulaşacağım.

Sonrası ‘Allah Kerim’

Hepinize güzel bir hafta sonu ve güzel başlangıçlar olsun.

HAYAT DEVAM EDERKEN,

2009-05-14T00:33:00.003+03:00

Güzel şeyler de oluyor, hüzünle karışık tebessümler de, kalbi burkan görüntülere takılıp kalmak da, sevimsiz işlerle uğraşmak da..

Yardımcı hanımı yeni işine yerleştirdik. İnşallah yeni yerinde üzülmez.

Magissa’ya yatıya gittim.Evini çok beğendim. Kedi beni unutmamış. Hoşgeldin tokadı atmasından anladım.

Bir Eminönü, bir Salı Pazarı hatası yaşadım. O kadar kalabalık içinde olmaya hazır olmadığımı anladım.

Bağkur’a müracaat ettim. Maaş için.

Kitaplarını bir kütüphaneye bağışlamak üzere elden geçirirken, kâh hüzünlendim-kâh gülümsedim.Kitaplardan birinin ilk sayfasına düştüğü şu notu görüp;
“ 17 Muharrem 1424 = 20 Mart 2003
-Amerika Irak’ı vurdu,
-Musa’nın doğum günü
-BU KİTABI ALDIM”
yüksek sesle, “Allah’ın çatlak kulu” dediğimi farkedip güldüm.

Özel eşyaları içindeki alyansı, ODTÜ yüzüğü, kolej 40.yıl fotoğrafı kalbimi burktu.

Bostancı’dan komşum geldi. Enfes kurabiyeler yapmış bana. Yeşil çaylı.Acılarımızı konuştuk.Hüzünlendik. O’nun acısı benden çok fazla.. Tesellîsi olamaz cinsten. Artık blog yazmıyor ne yazık ki..

Yarın k.valideme gideceğim gene. Çok zor geliyor O’nunla bir araya gelmek ama alışmam lâzım.

Evde henüz bir değişiklik yapamadım. Elim gitmiyor bir türlü. Acele etmezsem, daha sonra daha zor gelecek biliyorum..

24 Nisan’dan beri bir antidepresan kullanıyorum. Sema’nın emri ile..Direnmenin anlamı yok.

Uykularım hâlâ bölük-pörçük. Beynimin yeni duruma şartlanmasını bekliyorum.

Bahçe ilgi bekliyor. Gözle görünür bir değişim yaşıyor. Övgü alıyor. Biraz da komşuları heveslendiriyor. Yan komşum kapıcıyı tavlamaya çalışıyordu “ben de aynısını istiyorum” diyerek.

Lilyumların üzeri tomurcuk dolu.Yakında açarlar sanırım.

Tütün çiçeği tohumlarım çimlenmişken, öldürdüm o hengâme içindeyken. Yeni bir denemeye giriştim, inşallah bu sefer başarırım.

Çok yakında düzenli yazmaya, okumaya, yorumlamaya başlamak üzere hoşçakalın.

HEPİNİZİ GERÇEKTEN ÇOK ÖZLEDİM.

MADEM

2009-05-11T06:53:00.002+03:00

Kİ; zaman insana yardım ediyor, ben de zamana yardımcı olmalıyım. Tek taraflı olunca, her şey çok zor. ‘Zaman’la kol kola girdik. Yürüyoruz.

Hayatın çiçeklerini de ihmal edip pişmanlıklar yaşamamalı.

ZAMAN ALACAK BİLİYORUM.

2009-05-05T11:50:00.001+03:00

Hep, bir şeyler yapacakmışım da, yapmayı unutmuşum gibi bir duygu içindeyim.
Bunun adı ‘boşluk’muş.

Durumu ve kendimi yeniden,yeniden,yeniden gözden geçiriyorum. Onaramadıklarımla cebelleşmek yerine, kendimi onarmaya çalışıyorum.

Telefon, mail ve yorumlarınızla, bizi yalnız bırakmadınız.Anlamını tahmin etmeniz mümkün değil. Ailem ve kendi adıma hepinize binlerce teşekkür.

AH BE CANIM!!!

2009-04-24T23:35:00.000+03:00

Ne vardı zamanın hep önünde koşacak?? Hiç arkana bakmadan??
Seninle yola çıkanlar, yolda aramıza katılanlar, soluksuz kaldılar..Yere serildiler ardından..

Nasıl toparlanıp yola devam edeceğiz bakalım.

Yarışı tamamlamak gerek..Aksak ve sancılı olacak biliyorum ama, olacak.. Sonunda seninle dinlenmek var ya..

ÇARK-I FELEK

2009-04-23T09:20:00.003+03:00

Bilgi icin http://tr.wikipedia.org/wiki/Passiflora

SÖZSÜZ BİLDİRİM

2009-04-22T08:41:00.002+03:00

Buralarda çiçek varsa, durum çok vahim değil demektir.

(Resimler netten olacak)

Bilgi icin http://bahcevan.com/mor-salkim-wisteria-sinensis

NE HOŞ OLURDU..

2009-04-21T09:44:00.002+03:00

Neredeyse kulaklarımdan bile fışkırmak üzere olan duygularımı paylaşan sizlerle, böyle bir yerde huzur bulmak..

(Üzdüğüm için üzgünüm.Affedin)

SEN GİDERKEN....

2009-04-19T20:26:00.003+03:00

Bu, sana ilk mektubum değil sevgilim, ama son mektubum olacak.

Hani bir gün, Şişli’deki evdeyken, sen konuşuyorken, daha rahat konuşabiliyorken, ve hattâ blog yazısı bile yazdırabiliyorken, “her şeyi konuşmadan ölüvermekten korkuyorum” demiştin bana.. Ben de; sana her şeyi söylemeden ölüvermenden korkuyorum şimdi. Aslında birçok şeyi söyleyemiyorum şimdi sana.Mesela, yüzüne karşı söyleyemiyorum “gidiyorsun” diye.. İşte bu yüzden, sana mektup yazmaya karar verdim.Ne sen bu mektubu okuyabileceksin, ne de ben bütün bunları sana söyleyebileceğim.

Seni yıkarken, ellerimin hissiz olmasını diliyorum biliyor musun? Özellikle, göğsünü sabunlarken çok kötü oluyorum. Bütün ameliyatlarından kalan izler orada çünkü. Kollarını-bacaklarını sabunlarken, elimde tuttuklarımın kol ve bacak olduğunu, bir zamanlar ne kadar güçlü ve sağlam olduğunu hatırlamakta zorlanıyorum artık. Birer tahta parçası gibi..Senin gibi, sporcu bir adamın, kaslarının eriyip gitmiş olması çok anlaşılmaz geliyor bana. Ne kadar kullanmasan da, hep kalırmış gibi. Ne tuhaf...

“Gramajı eksik karım” derdin bana. Şimdi kendin eksildin bak.. Bir kendi göğüs kafesimi karışlıyorum, bir de senin.. Hiç farkımız kalmamış görmüyorsun. Kemiklerin benden uzun, hem de çok..Ama enin??? Sana pozisyon değişikliği yaptırırken,şundan üç hafta evveline kadar bile zorlanıyordum...Ama şimdi, neredeyse tek başıma kucaklayabileceğim kadar hafifledin. Kaç kiloya düştün bilmiyorum.

Geçenlerde bir rüya gördüm. Seni yıkadığım bir günün gecesinde..Ellerimin içine kama gibi saplanan kemiklerini çıkartmaya çalışıyordum.Ağlayarak uyandım sabah. Yastık ıslanmıştı. Hemen yanına geldim, battaniyeyi kaldırıp, bedenini öptüm.Ama robdöşambırını açamadım cesaret edip.. Babamı morgda öptüğüm zamandan kalan ve hâlâ taşıdığım o his yaşasın istemiyorum dudaklarımda.

28 Mart günü damardan beslenme başladığında, Sema’nın gönderdiği hemşire, mama torbasının nasıl açılacağını ve takılıp/değiştirileceğini, dikkat etmem gerekenleri anlattı bana. Ama ben, senin artık böyle yaşayacak olmanın bana bıraktıklarını kimselere anlatamadım. Son ışığa gidiş yolculuğunun hazırlık torbası bu! Kalbim sıkışıyor, mîdem bulanıyor, gözlerim yanıyor. Gözümü torbadan ayıramıyorum. Başındayım, korkma..Ben çok korkuyorum. Ben senin yerine de korkuyorum. Hiç bir zaman bunu bilemeyeceksin. Sana hiç bir zaman, ne kadar korktuğumu, üzüldüğümü söylemeyeceğim. Bu mektup bütün bunlar için..Bir gün..oraya gittiğimizde, yeniden birbirimizi seçersek eğer ve bunları bir başka boyutta başka bir şekilde konuşabiliyor olursak, sor bana. Sor ki, aramızda konuşulmadık bir şey kalmamış olsun.

1 Nisan sabahı Tankut gelmişti ya, verilen yüksek ağrı kesiciler yüzünden çoğunlukla uyuduğun için, gidişini duyamadın. Öğleden sonra çok zor soluk alabildiğini farkettim. Göğsün hızlı hızlı inip kalkıyordu. “Üzerime kedi gibi bir şey oturdu” dediğinde, rüya gördüğünü zannettim. Ama kalbin üzerinde bir baskı olduğunu anlar anlamaz alarma geçtim. Ellerinin sallanması, terlemen,o kadar hızla soluk almaya çalışman yabancıydı.
Sema koştu hemen. Mama sıvısının akış hızı azaltıldı. Çok korktum ben.. O ara, o şekilde gidivermenden çok korktum..Kendimi alıştırdığımı zannediyordum halbuki. Ama o kadar korkunca, anladım ki; alıştığım,alışabileceğim bir şey değilmiş bu. Böyle gidişlere alışılamıyormuş, bunu anladım.

Sema ile konuştuk biraz. Karanlık bir tablo var. Artık acı çekmemeni sağlamaktan başka yapılabilecek bir şey olmadığını söylüyor. Sadece acılarını uyuşturacağız, o kadar..Canım acıyor, içim yanıyor. Benim acılarım ve yanıklarım için bir ilâç yok..Gözümün önünde ve elimin içinden kayıp gidiyorsun. Seyirci kalmak beni mahvediyor.

Bir sabah kalktığımda, artık uyanmayacak olmanı diliyorum bazen. Acımasızca gelmesin sana. Bu kadar severken, böyle şeyleri düşünüyor olmama da şaşırma. Senin bu halin yaşamak değil zaten. Her kustuğunda, ağrı-acı çektiğinde, elini tutuyorum çaresizce. İstiyorum ki, yaşadıklarının birazını kendime aktarayım. Hani bir film seyretmiştik bir zamanlar(adını unuttum); teni bembeyaz bir çocuk vardı.. Okulda-çevrede, herkesçe dışlanan..O çocuğun, doğa üstü güçleri vardı. Bir gün, bir avcının vurduğu geyiğin can çekiştiğini görüyordu da, bir elini avcının boğazına, diğer elini geyiğin boğazına koyuyor ve geyiğin o an neler hissettiğini avcıya hissettiriyordu. İşte öyle bir gücüm olsa keşke diye düşündürüyor bana. Sımsıkı tutuyorum elini.Ama öyle bir gücüm yok ki.. Ahh keşke....

Yüzüne bakıyorum. İçimden, “hadi git artık kuşum” diyorum. “Sana buradan alacağın güzellikler kalmadı görmüyor musun? Bundan sonrası hep acı, hep ızdırap”. Ama birden, aklımda sonrası canlanıyor. Gittiğim her yerde seni arayacağım. Seyrettiğim her filmde, senden bir şeyler bulacağım. Okşadığım her hayvan gözlerimi yaşartacak. Bahçeyle uğraşırken, senin Çatalca’daki araziyi, beceriksizce adam etmeye çalışmanı hatırlayacağım.

Her eve geldiğinde, bana sımsıkı sarılıp öperken, “seni seviyorum minnoş pisim.Bırak şu mereti, bak saçların sigara kokmuş” demeni hatırlayacağım. Sigarayı bir türlü bırakamayışıma lânet edeceğim. Keşke yanımda olsaydı, keşke bana söylenseydi, keşke yaptığı acaipliklerle de beni delirtseydi diye içim burkulacak. Bırakacağın boşluğa gözümü dikip bakacağım. Bu boşluğa kalbimin, gözümün alışmasını bekleyeceğim tekrar buluşuncaya kadar.

“Öyle bir adamla evleniyorsun ki, sen hiç yaşlanmayacaksın” demişti Zeren. Şimdi de aynı düşüncede mi bilmem.. Ama beni o kadar yaşlandırdın ki; ben senin annen oldum artık.
Zeren ve Osman’la ilk tanıştığım o gece, beni evime bırakırken “çok güzel bir anne olacaksın sen” demiştin ya hani, bir gün sana da anne olabileceğim gelmiş miydi aklına?

Geçen gün, birden gözünü açıp; “mesaj geldi..bir şey olursa haber verin dediler” dedin dilin dolanarak. ‘Kimlerden geldi mesaj?’ dediğimde, ‘hastahaneden’ diye cevap verdin. Yüzündeki ifadeden, korktuğunu anladım. Gözlerini gözlerime diktin ve “kalp krizi” dedin. Sol gözünden bir damla yaş indi yanağına. Sen hissetmedin. Yüzünün sol tarafı hiç hissetmiyor. Vücudunun bütün sol yanı gibi.. Bazen,sağ elinle sol elini tutuyorsun. Ama neyi tuttuğunu bilemiyorsun.

Bugüne kadar hiç sormadın “bana ne oldu?” diye, “nasıl görünüyorum?” diye.. Hiç ayna istemedin meselâ. Oysa ben olsam, yüzümü görmek isterdim. Bir aynada sana yüzünü göstermek istiyorum bazen. Zor tutuyorum kendimi.Hep.. Her şey için zor tutuyorum kendimi.. Üstüne kapanıp, hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Ben ağlarken saçlarımı okşayıp beni tesellî etmeni istiyorum. Ben senin göğsünde hiç ağlayamadım. Şimdi çok istiyorum ama yapamıyorum. Şimdi çok zayıfım ama hâlâ güçlü görünmeliyim sana. O kadar zor ki..Eriyorum..Azalıyorum..Savruluyorum..

Gece yattığımda, bir sürü soru geliyor aklıma. Yukarıya soruyorum, sitem ediyorum.. “Nasıl yarattın beni Allahım..Küçücük bedene bu kadar dayanacak ne kattın? Zannettiğin kadar dayanıklı değilim. Zorla ayakta duruyorum. Gittikçe titriyor dizlerim, çökmek üzereyim. Benden sonra ne olur korkusuyla tutunmaya çalışıyorum” diye sessiz çığlıklar atıyorum. Sen bunları hiç bilmeyeceksin. Senin attığın çığlıkları da ben bilemeyeceğim. Var mı çığlıkların? Yoksa ilâçlar seni tamamen mi uyuşturuyor?? Dilerim öyledir. Dilerim bendeki fırtınalar sende kopmuyordur.

15 Nisan gecesi kustuğunda, bolca safra içindeki kan, öncekilerden biraz daha fazlaydı. Küveti banyoya götürüp incelediğimde, bütün vücudumu bir alev sardı. Çok iyi tanıyorum bunu..Çok korkutuyor..
“Magissa’yla O.Kenobi geldiler mi?” diye sordun. Şişli’deki evde, hâlâ onlarla yaşıyoruz zannediyorsun galiba. Zaman zaman, nerede ve hangi zamanda olduğunu karıştırıyorsun artık. Doğal davranmaya çalışıyorum ama Sema’nın söyledikleri geliyor aklıma; bundan sonra olabilecekler; şuurunu kaybetmen veya solunum açlığı çekmenmiş. Şuurunu kaybedeceğinin sinyalleri mi bunlar? Solunum açlığı çekmen, boğularak öleceksin anlamına mı geliyor acaba? Düşünmemeliyim....Çantalar hazır..Her iki halde de ambulânsı arayıp hastahaneye gitmemiz gerektiğini biliyorum nasıl olsa..
O güne kadar, hep yanımda olmanı istiyorum. Evimizde..Yatağımızda..Yanıbaşında ben..Yanıbaşımda sen...

Ben bu mektuptan sonra, artık kendime ait bir şey yazmak istemiyorum. Bütün zamanımı seninle geçirmek istiyorum. Senin için yazmak istiyorum. Uykuların arasındaki zamanda senin bir şeyler anlatmanı ve onları duymak-kaydetmek istiyorum.

Babamla son telefon görüşmemizde; “gelsen iyi olur, seninle konuşmak istediklerim var” demişti bana. Yetişemediğim ve o konuşmak istediği şeyleri duyamadığım için çok acı çektim. Senin beyninde dönüp duran konuşmaların dile dökülsün istiyorum. Var mı bana, çocuklarımıza, arkadaşlarına, yakınlarına söylemek istediklerin?

Haydi kuşum.. Sen söyle, ben yazayım..

ÖZLEDİM..HEM DE ÇOK..

2009-04-17T10:08:00.002+03:00

Smgoon’um, Çato’m, bücür torunumla, gizli gizli(sizden gizli) öpüşüp koklaşacağım bu hafta sonu.

Magissa'm da elimden bir çorba bile içemedi:((

Hafta sonunuz bahar bahar geçsin.

BİRAZ ARA..

2009-04-14T08:59:00.002+03:00

Güzel bir sebebim var

KÜÇÜK DEPREMLER,

2009-04-11T00:31:00.008+03:00

Olası büyük depremleri hafifletiyor(muş) madem, oradaki enerjinin bir kısmı açığa çıkınca gerilim-birikim azalıyormuş;

Bahçedeki boz-bulanık toprak parçası için aldığım çiçeklerim duruyordu bir haftadır. Yardımcı hanımdan rica ettim çapalaması için. Sevinçten boynuma atlayacaktı neredeyse. Özlemiş kendi bahçesini ve ben bir şeyler yaparken özenirmiş meğer.

O,toprağı çapalayıp kabarttı, ben çiçeklerin yerlerini söyledim. Top görünümlü papatyalar, kırmızı ateş çiçekleri, kırmızı ve kırçıllı rozet çiçekleri, aralarına da karışık renklerde hercai menekşeler dikildi.

Bebek’in penceresi için aldığım ceylan ve sardunyayı da yerleştirdik. Uzun bir saksı aldığımda, üçünü aynı saksıya dikeceğim.

Salonun yan camından görünen yerde, duvar dibinde, kuru dal parçaları gibi duran şeyin leylâk olduğunu anladım yapraklanınca. Sevinçten deliye döndüm vallahi. Muhtemelen mor açacak. Son yıllarda beyaz leylâk hiç görmedim yaşadığım yerlerde.

Yarın kadife çiçekleri yerlerini bulacak(inşallah).

G.Hanım bahçeyle oynaşırken, ben de yemek yaptım biraz.

Güzel bir gündü.

Mama torbaları patlamaz artık:))

DUYURU:
Marmaris’lim!- Bahçeme ful de yakışır
Ayşe’m!- Kır menekşelerimin yeri hazır
Atalet’im!- Leke’den kurtarabildiğin küpelerin de yeri hazır(kurtulan olduysa..)

KENDİME: Nikotiana, Çin feneri, fesleğen fidelerine şaşırtma yapıldı. Dışarıya çıkartılacakları güne kadar mutfakta beklesinler.

Yaptıklarını Sandık İçi'ne yerleştir.

BAŞLIK YAZMASAM DA ANLARSINIZ..

2009-04-10T10:21:00.004+03:00

6 Nisan, ‘Ulusal Dekolte Günü’ imiş..Bana ne!! dedim. Pek kanıma dokunuyor böyle özel günler. Annesi olmayanın ‘anneler günü’nde yaşadığı hayal kırıklığı gibi benimkisi..
Olanı vaarr, olmayanı var.. Ayıptır..Günahtır..İnsanın gözüne gözüne sokulmaz böyle hassas konular:))

5 Nisan ‘Avukatlar Günü’ imiş meselâ.. ‘bundan bana ne!!’ diyemiyorum bak. Çünkü benim çok sevdiğim bir avukat arkadaşım var..(atlamışım Simurg’um, bağışla..).

Olanları kutlayalım, di mi ya...

BAHAR ŞİİRİ

Bu sabah mutluluğa aç pencereni
Bir güzel arın dünkü kederinden
Bahar geldi bahar geldi güneşin doğduğu yerden
Çocuğum uzat ellerini

Şu güzelim bulut gözlü buzağıyı
Duy böyle koşturan sevinci
Dinle nasıl telâş telâş çarpıyor
Toprak ananın kalbi

Şöyle yanıbaşıma çimenlere uzan
Kulak ver gümbürtüsüne dünyanın
Sonra güneşin baharın ve aşkın
Türküsünü söyleyelim bir ağızdan – ATAOL BEHRAMOĞLU

Kaynak: Saatli Maarif takvimi
Kendime not: Bugünü bahçe ve dikişle geçir!

SABIR

2009-04-09T00:20:00.005+03:00

Eğer deli değilse, insanın aklına durduk yerde acaip şeyler takılmaz. Acaip demeyelim de, acaiplik olmasın.

Sabır, sadece insanlara özgü müdür? Diye düşündüm bugün. Gugıl’a sormaya kalktım, hep dinî siteler çıktı karşıma. Dinî sitelerde de hayvanlara yer veren yok ne yazık ki.. Sadece bir yerde ‘porsuk’la ilgili bir yazı vardı. Örnek olarak verilmiş..O da, Mevlâna ile ilgili olanında.

“Porsuk adında bir hayvan vardır, boyuna dayak yedikçe semirir.Onu dövdükçe daha iyileşir, sopa vuruldukça semizleşir!
Deri, ilaçlarla belâlara katlanıp, sonunda öyle Tâif derisi gibi güzelleşir. Ona acı ve keskin ilaçlar sürülmeseydi, tamamen işe yaramaz ve pis pis kokardı.”

Filân demiş yazının bir yerinde..Şimdi bu ‘sabır’a örnek olur mu?? O hayvancağız gibi daha niceleri bu vahşete mâruz kalıyor. Ve o hayvancıklar, kendilerini eli sopalı yaratıklardan koruyamadıklarından, sadece çaresizlik içindeler. Gösterdikleri sabır- mabır değil. (Zaten porsuk örneğinde de, hayvanın sabrı değil bahsedilen, biliyorum ama lâf sokmadan edemedim.)

‘Sabırla,koruk helva, dut yaprağı atlas olur’ Ata sözü, örnek için daha uygun düşerdi sanki.

Bak şimdi..Sinirlendim ya, oradan oraya atlayıp meselenin ucunu kaçıracağım neredeyse..

Bilim adamları/kadınları, incelemişler midir bu konuyu acaba? Yâni; insanlardaki sabır, hayvanlarda da var mı diye? Varsa eğer hangi hayvanlarda vardır? Ciddî ciddî merak ettim ben. Biliyorum bir işime yaramayacak. Sadece bilmek istiyorum.

-Burada bir bağlama sesi var-

Bizim Bebek için kullandığımız mama var ya hani.. Üç kanallı bir torba içinde. Her bir kanal içeriği farklı. Kullanılacağı zaman, ara kanalların açılıp, bütün sıvıların birbirine karışması gerekiyor. Bu kanalları açabilmenin yolunu, eve gelen hemşire hanım gösterdi-uygulayarak. Çamaşır sıkar gibi çeviriyor.. “Amman” dedim.. “Ya torbanın tamamı patlar da banyo yaparsak?”..
“Merak etmeyin, kolay kolay patlatamazsınız. Malzeme özel”..

O günden beri, bir hayli güç gerektiren işlemi her gün yapıyorum. Ama bileklerim o kadar güçsüz ki artık, çok da acıyor.. “Ben yapayım” dedi yardımcı hanım..Sağolsun!!

Hemşire hanım, benim fiziğime bakıp ‘kolay kolay’ patlatamayacağıma karar vermiş anlaşılan. Yardımcı hanımı hesaba katmamış olacak..

SALONDA MAMA BANYOSU YAPTIK..

Şimdi ben ‘porsuk’ muyum, yoksa ‘ipek böceği’ mi?

Resimler:
http://www.bilgipanosu.com/wp-content/uploads/2007/08/ipek-bocegi.jpg
http://www.resimdizin.com/resim.asp?rid=2180