BEN

Ne kadar şanslı bir çocukluk geçirmişim meğer. O günlerde, sahip olduklarımızın pek önemi yoktu, çünkü herkesin evi küçük ya da büyük bahçeler içindeydi. Herkesin, az ya da çok sebzesi, meyve ağaçları vardı. Birçok evin bahçesinde tavuk kümesleri, yumurtlayan tavukları vardı. Pazardan yumurta meyve, sebze aldığımız yoktu.

Günlerdir, çocukların yaygaraları yankılanıyor sitenin içinde. Oynayacak başka alanları yok, haklılar. Oynadıkları yer beton-araba park yeri. Ne yazık diye düşünürken, kendi çocukluğumu hatırlamaya başladım. O günlere bir özlem ki sormayın...

Bu sabah bir ihtiyacı da bahane ederek merkez çarşıya indim. Girmediğim sokakları da tanımak, nerede ne vardır öğrenmek istedim. VE KARŞIMA ÇOCUKLUĞUM ÇIKMASIN MI!!!!!



Bu güzellik, benim doğduğum evin bahçesindeki kameriyeyi saran O GÜZELLİK.. Çardak gülü derdi babaannem(Lâtince adını Mine bilir ancak). Kokusu ömre bedeldir. O kameriye içinde akşamüstü oturulup içilen çayların kokusu ile bütünleşir.

İşte, bu mahalleyi bu yüzden çok seviyorum. Umulmadık bir yerden birşey çıkıveriyor karşma ve ben nerelere gidiyorum.....

Haa, 'gitmek dedim de; bugün saat 14.00'te Taksim'deyim. Tünel'e kadar yürüyeceğiz. İnternetimize dokunmasınlar diye. Hepimiz için yani...