SİZ HATIRLAMAZSINIZ..

Ben de küçük bir çocuktum bir zamanlar..

Konçları dantelli, beyaz merserize çoraplar giyerdim. Ama ayakkabılar mutlaka rugan olmalıydı-gıcırdamalıydı-çatlamasın diye zeytinyağı sürülmeliydi pamukla.

Beyaz deriyse ayakkabı; kavanozda satılan sıvı boya ile kendin boyayacaktın illâ.. Sarı metal kapağı döndürerek açacak, eski bir diş fırçasını kullanacaktın boyarken.

Bir de güzel kokardı ki o boya..Neydi, neden yapılıyordu bugün hâlâ bilemem. Ama o kokuyu pek severdim ben.

Dün, şu meşhur büyülü tohumu bulduğum yere gittim. Sarmaşığın ne durumda olduğunu takip edeceğim ya...Gördüm ki çiçek açmış. Hemen bir dal koparttım. Bir hayli zor ayrılıyor dallar. Koparttığım yerden incir sütü gibi bir süt akmaya başladı-yapışkan..

Çiçeğin görüntüsü son derece zarif ama hiç kokusu yok. Evet....Hiç kokmuyor..Ama o akan süt!!!! Eve gelinceye kadar, ‘ben bu kokuyu çok iyi hatırlıyorum ama ne?’ diye kıvrandım.

Birdenbire beynimde bir fotoğraf belirdi... Bir 23 Nisan sabahı, elimde o beyaz boya kavanozu ve ben ellerime bulaştıra bulaştıra törende giyeceğim ayakkabılarımı boyuyorum.



Bu sarmaşığın sütü o boya gibi kokuyor..İnsan beyni ne biçim bir şey..Koku hafızam nasıl çalışıyor...Ve beni neden hep eskilere götürüyor....